Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 lipca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej zwany również "NSA") oddalił wniosek E. Sp. z o.o. w L. (dalej zwaną "skarżącą" lub "Spółką") o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z 1 grudnia 2023 r., w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie wyroku. Przepis ten na podstawie art. 166 p.p.s.a. będzie miał zastosowanie również do postanowień sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że treść uzasadnienia postanowienia z 24 lipca 2024 r. sformułowana została w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia.
Skoro zaś ustawodawca nie uzależnił dokonania wykładni orzeczenia od wniosku (nie wskazał jakiegokolwiek ograniczenia w tym zakresie) uznać należy, że w świetle art. 158 p.p.s.a. może ona nastąpić również z urzędu, co w przedmiotowej sprawie ma miejsce.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2009, s. 581; postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98).
Uwzględniając tak określone granice dokonywania wykładni postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł potrzebę zastosowania art. 158 p.p.s.a. i dokonania wykładni ww. postanowieniu z 24 lipca 2024 r.
Należy zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu postanowienia NSA z 24 lipca 2024 r. oddalającego wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji niejasność interpretacyjną może budzić sprzeczność: argumentów przemawiających za rozstrzygnięciem wskazanym w sentencji (oddaleniem wniosku) z treścią akapitów stwierdzających, że wniosek należało uznać za zasadny.
NSA przeanalizował argumenty przedstawione przez skarżącą oraz materiały źródłowe znajdujące się w aktach sądowoadministarcyjnych, a także wziął pod uwagę ocenę sytuacji finansowej i materialnej Spółki dokonanej na podstawie analizy sprawozdań finansowych przez Sąd I instancji i na tej podstawie uznał – co zresztą kilkukrotnie zostało podkreślone w uzasadnieniu postanowienia z 24 lipca 2024 r. – że nie jest możliwa ocena czy natychmiastowe wykonanie decyzji wpłynie na położenie ekonomiczne skarżącej Spółki w stopniu, który powodowałby konieczność jej tymczasowego wstrzymania.
Skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, w szczególności nie przedstawiła wyciągu z konta obrazującego operacje finansowe dokonane w ciągu kilku ostatnich miesięcy. Na konieczność dołączenia do wniosku takiego materiału źródłowego wskazał już Sąd I instancji w postanowieniu z 15 lutego 2024 r. Skarżąca mimo wskazania przez Sąd takiej konieczności przedstawiła jedynie stan konta na 22 lutego 2024 r. Nadal nie załączyła wyciągu z konta obrazującego operacje finansowe dokonane w ciągu kilku ostatnich miesięcy, który pozwoliłby na ocenę sytuacji finansowej skarżącej Spółki. Przedłożony wyciąg obrazuje jedynie stan konta na dzień. Tym samym nadal nie ma możliwości dokonania oceny czy natychmiastowe wykonanie decyzji wpłynie na położenie ekonomiczne skarżącej Spółki w stopniu, który powodowałby konieczność jej tymczasowego wstrzymania.
W związku z niepełnymi informacjami dotyczącymi stanu finansowego skarżącej NSA nie mógł uznać, że płynność finansowa Spółki może być zagrożona, a w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do jej likwidacji.
W tych okolicznościach nie było podstaw do uznania, że w sprawie może dojść do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym nie było podstaw do tego, aby wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z 1 grudnia 2023 r.
O dokonaniu wykładni postanowienia, postanowiono na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a.