Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 342/08 oddalił skargę "T." Spółki Akcyjnej w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji towarowej, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Naczelnik Urzędu Celnego w B., na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "T." S.A. w B. na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., objął procedurą dopuszczenia do obrotu wino gronowe czerwone Sangria wyprodukowane przez B. V. S. L. Hiszpania, w ilości 4950 butelek o pojemności 1,5 litra, i zawartości alkoholu do 13%. Dla towaru zadeklarowano kod PCN 220421800 ze stawką celną 0 %.
Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisów w polach: 33 (kod towaru), 35 (masa brutto kg), 36 (preferencje), 38 (masa netto kg) i 47 (obliczenie opłat), stwierdzając jednocześnie, że kwota podatków w przedmiotowym zgłoszeniu została wykazana nieprawidłowo, określił kwotę długu celnego, zmienił zapisy w polach: 33, 35, 36, 38 oraz 47 określił kwotę podatku od towarów i usług oraz wyliczył odsetki wyrównawcze.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia odsetek wyrównawczych i w tym zakresie orzekł, w pozostałej części utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w B. W uzasadnieniu wskazał, że importowany towar nie jest winem gronowym a napojem na bazie wina. Powinien być zaklasyfikowany do kodu PCN 2205 10 10 0 obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron, przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18% obj. lub mniejszej, a nie do kodu 2204 21 80 0 obejmującego pozostałe wina ze świeżych winogron w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13% objętości.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że 3 letni termin do wydania decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, o którym mowa w art. 65 § 5 Kodeksu celnego ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej – art. 230 § 5 pkt 2 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego. Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że w niniejszej sprawie zawieszono postępowanie w sprawie celnej w związku z wystąpieniem o pomoc prawną do hiszpańskiej administracji, co skutkowało również zawieszeniem terminu wskazanego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.
Oddalając skargę "T." S.A. w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 83 § 2 i § 3 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, w którym Spółka sugerowała, że uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w wyniku kontroli przeprowadzonej po zwolnieniu towaru może nastąpić tylko w przypadku ujawnienia przesłanek wznowieniowych, zakładając tym samym, że przyjęcie zgłoszenia rodzi takie same skutki jak wydanie decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 209 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne nie jest decyzją określającą kwotę zobowiązania wynikającego z długu celnego, lecz zawiadomieniem organów celnych w wymaganej przez prawo formie o zamiarze nadania importowanym towarom jednego z dopuszczalnych przeznaczeń celnych.
W chwili przyjęcia zgłoszenia celnego organ celny zobowiązany był jedynie do zbadania, czy zgłoszenie odpowiada wymogom formalnym, tj. czy zostało złożone na formularzu zgodnym z ustalonym wzorem, czy wypełnione zostały wszystkie wymagane w danej procedurze pola formularza SAD oraz czy do zgłoszenia celnego zostały dołączone wskazane w nim dokumenty (bez analizowania ich treści). Uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu była natomiast po przyjęciu zgłoszenia celnego możliwość przystąpienia do jego weryfikacji (art. 70 § 1 Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego organ celny mógł dokonać kontroli zgłoszenia celnego także po zwolnieniu towaru. Jeżeli z kontroli tej wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 § 3 Kodeksu celnego), zaś podjęcie niezbędnych działań następuje przez uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w całości lub w części na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego.
Zdaniem Sądu I instancji, organ celny prawidłowo przyjął, że zapisy na świadectwie przewozowym EUR. 1 są niewystarczające do rozstrzygnięcia, czy zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod PCN jest nieprawidłowy. Wniosek skierowany do hiszpańskich władz celno-podatkowych stanowi zatem realizację ciążącego na organie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Konsekwencją zmiany kwoty wynikającej z długu celnego była zmiana (podwyższenie) podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towaru (kwota podatku akcyzowego nie uległa zmianie).
Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów skarżącej spółki dotyczących naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Wydane w sprawie decyzje zostały oparte na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy rozpatrzył wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu decyzji. Stronie zapewniono także czynny udział w postępowaniu i możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
"T." Spółka Akcyjna w B. wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, bądź uchylenia zaskarżonego wyroku, rozpoznania skargi kasacyjnej i orzeczenia zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie decyzji obu instancji. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Powołując się na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 83 § 3 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wszczęcia postępowania i wymiaru należności celnych, w tym świadectwa EUR. 1 nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. podnoszone jako podstawa wydania decyzji organów administracji i zaskarżonego wyroku znane były organom celnym w dniu odprawy celnej, tj. dnia [...] lipca 2003 r.
- 2. art. 83 § 2 w związku z art. 85 § 1 Kodeksu celnego przez dopuszczenie jako dowodu w sprawie dokumentu nie związanego z operacją przywozu wina z zagranicy, zawierającego informację co do działań producenta podjętych po dacie sprzedaży i przywozie towaru do kraju, to jest informacji trzy lata późniejszej od daty odprawy z dnia [...] kwietnia 2006 r. hiszpańskiej administracji celno-skarbowej wraz z dokumentem [...] o otrzymaniu przez producenta, po dokonaniu odprawy celnej, refundacji wywozowej z tytułu użycia do produkcji wina cukru, tj. faktu nieznanego Spółce, nie potwierdzonego przez Spółkę, zaszłego poza jej wiedzą, z którego nie wynikają żadne informacje co do rodzaju i stanu wina będącego przedmiotem odprawy celnej w dniu jej dokonania,
- 3. art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez oparcie zaskarżonego wyroku na domniemaniach związanych z informacją uzyskaną w 2006 r. – pismo z dnia [...] kwietnia 2006 r. hiszpańskiej administracji celno-skarbowej wraz z dokumentem nr [...], z którego nie wynikają żadne informacje co do rodzaju wina będącego przedmiotem odprawy celnej zamiast na dowodach, tj. dokumentach i danych handlowych związanych z przywozem towaru,
- 4. art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego wskutek przyjęcia przez Sąd I instancji, iż wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie po upływie 3 lat od przyjęcia zgłoszenia celnego, nie narusza prawa.
W uzasadnieniu "T." Spółka Akcyjna w B. podała, że dla obliczenia należności celnych decydujący jest stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Podstawowym dokumentem do ustalenia zawartości alkoholu w winie jest dokument badania wina oraz dane otrzymane od producenta. Na podstawie tych danych skarżąca spółka zaliczyła importowane wino do kodu PCN 220421800. Nie mogła natomiast posłużyć się danymi, których nie znała, niezwiązanymi z operacją przywozu i niewymaganymi przez przepisy Kodeksu celnego. Po zwolnieniu towaru organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu towaru. Brak jest natomiast podstaw prawnych do żądania przedłożenia innych danych, obrazujących stan wina z wcześniejszych etapów produkcji lub działania podejmowane przez dostawcę po sprzedaży. Zdaniem Spółki, w toku postępowania nie ujawniono żadnych faktów i dowodów nieznanych organom celnym w dniu odprawy.
Podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie była informacja uzyskana w 2006 r. od hiszpańskich władz celno-skarbowych, z której wynikało, iż producent uzyskał refundację wywozową na wino w związku z podaniem, że do jego produkcji użył cukru. Z informacji tej nie wynika jednak, aby wniosek producenta o refundację został potwierdzony urzędowym badaniem składników użytych do produkcji. Dowodu na podanie przez skarżącą danych niezgodnych z rzeczywistym stanem wina nie może stanowić samo istnienie dokumentów sporządzonych już po zakupie wina i jego imporcie do Polski, poza wiedzą skarżącej spółki i bez udziału upoważnionego laboratorium, którego badanie potwierdziłoby twierdzenia producenta złożone dla uzyskania refundacji wywozowej. Dołączone do zgłoszenia celnego dokumenty (certyfikat, świadectwo pochodzenia, faktura) oraz informacja hiszpańskich władz celno-skarbowych nie stanowią dowodu błędnego zakwalifikowania towaru przez skarżącą.
Nie zawierają bowiem danych, które by wskazywały, że sprowadzone wino nie było winem zaliczanym do kodu PCN 220421800. "T." Spółka Akcyjna w B. stwierdziła ponadto, że okres zawieszenia postępowania przerywa termin przedawnienia tylko na czas niezbędny do uzyskania danych uniemożliwiających wydanie decyzji w sprawie. Zawinione przez organ niepodjęcie zawieszonego z urzędu postępowania pomimo ustania w dniu [...] lipca 2006 r. przeszkody do jego prowadzenia nie może wywierać skutku w postaci zawieszenia trzyletniego terminu do wydania decyzji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Podał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można wysnuć wniosek, że zarzuty zawarte w tej skardze odnoszą się do decyzji organu celnego, a nie wyroku Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania w przypadkach określonych w § 2.
Treść zarzutów przytoczonych w skardze kasacyjnej uzasadnia rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 65 § 1 Kodeksu celnego organ celny przyjmuje niezwłocznie zgłoszenie celne, jeżeli odpowiada ono wymogom określonym w art. 64 Kodeksu celnego, a wraz ze zgłoszeniem celnym, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, przedstawiono towar nim objęty. Z kolei z art. 65 § 2 Kodeksu celnego wynika, że podstawę do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś w art. 191 Ordynacji podatkowej wyrażona została zasada swobodnej oceny dowodów.
Z przytoczonych regulacji wynika, że omawiany zarzut w istocie dotyczy naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Prawidłowe sformułowanie zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga nie tylko wskazania naruszonego przepisu postępowania i wyjaśnienia na czym ono polegało, ale również wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie spełnia opisanych warunków. Skarżąca spółka w istocie nie wskazała na czym polegało naruszenie wymienionych przepisów oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy. Z wywodów skargi kasacyjnej nie wynika bowiem w czym skarżąca upatruje naruszenia wymienionych przepisów, w szczególności nie można ustalić, jakie mankamenty w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego miały miejsce i na czym, w kontekście naruszonych przepisów postępowania administracyjnego, polegało uchybienie Sądu I instancji.
W konsekwencji dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku.
Przystępując do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 65 § 4 pkt 2, art. 83 § 2 i 3, art. 85 § 1, art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego, należy w pierwszej kolejności omówić zarzut naruszenia art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego jako najdalej idący. Zdaniem Spółki, w sprawie nastąpił upływ przedawnienia i wydanie decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe było niedopuszczalne. Uwzględnienie upływu czasu następuje z urzędu, co oznacza, że po tym terminie organ celny nie może wydać decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Instytucja przedawnienia jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania, gdyż ma na celu uregulowanie sytuacji prawnej przeciągającego się w czasie stosunku prawnocelnego, nawet kosztem niewykonania zobowiązania. Nie może być odroczona ani przesunięta w czasie, gdyż nie mają do niej zastosowania instytucje określone w art. 48 § 1 i art. 50 Ordynacji podatkowej, czy też w innych przepisach prawa. Oceny tej nie może też zmienić przeprowadzona weryfikacja towaru.
Zgodnie z art. 230 § 4 Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu należności nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Przepis art. 230 § 5 pkt 2 Kodeksu celnego stanowi, że bieg terminów, o których mowa w § 4 i 4a, ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej. Terminy, o których mowa w art. 230 § 4 i 4a biegną dalej z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej, co wynika z art. 230 § 6 Kodeksu celnego. Zgłoszenie celne zostało dokonane w dniu 22 lipca 2003 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone w związku z wystąpieniem o pomoc prawną do hiszpańskiej administracji celnej, a podjęto je postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. W związku z zawieszeniem postępowania, bieg trzyletniego terminu do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe uległ zawieszeniu.
Decyzja organu I instancji w sprawie została wydana w dniu [...] lipca 2007 r. i prawidłowo doręczona stronie w terminie określonym w art. 65 § 5 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego, tj. w dniu [...] lipca 2007 r. Należy podkreślić, że termin z art. 65 § 5 Kodeksu celnego dotyczy decyzji wydawanej przez organ I instancji. Wniosek taki wypływa wprost z brzmienia tego przepisu, gdyż dotyczy decyzji, o której mowa w § 4. Przepis ten odnosi się do decyzji wydanej przez organ celny z urzędu lub na wniosek strony po przyjęciu zgłoszenia celnego, a więc decyzji wydanych przez organ I instancji. Problem wykładni art. 65 § 5 Kodeksu celnego był już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd w niniejszym składzie podziela wykładnię, że termin, o którym mowa w powołanym przepisie dotyczy decyzji I instancji. Nie ma przy tym znaczenia, kiedy podjęto postępowanie w związku z uzyskaniem informacji od hiszpańskich władz.
O ile organ pozostawał w zwłoce z podjęciem postępowania, skarżącej spółce przysługiwało prawo złożenia wniosku o podjęcie postępowania, z którego jednak skarżąca nie skorzystała. Przedłużający się stan zawieszenia postępowania nie jest też podstawą do liczenia terminu przedawnienia w sposób oczekiwany przez skarżącą. Oznacza to, że zarzut skargi kasacyjnej w tej kwestii jest chybiony.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do przyjęcia, że w sprawie nastąpiło naruszenie pozostałych przepisów prawa materialnego. W tym miejscu wypada zauważyć, że należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących, co wynika z art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Jednakże po zwolnieniu towaru organ celny może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w tym zgłoszeniu. W szczególności organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio związanej z tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane.
Organ celny może przystąpić do kontroli towarów, jeżeli istnieje jeszcze możliwość ich okazania, co wynika z art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego. O ile z kontroli zgłoszenia celnego wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane, co wynika z art. 83 § 3 Kodeksu celnego. Organ celny stosuje wówczas art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, tj. uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określa kwotę wynikającą z długu celnego. Na wydanie tej decyzji organ celny I instancji ma trzy lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, co wynika z art. 65 § 5 Kodeksu celnego.
Organy celne zaklasyfikowały importowany towar, do kodu PCN 2205 10 10 0, obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi, w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18% obj. lub mniejszej. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że Sangria nie jest winem gronowym czerwonym a napojem na bazie wina. Ustalając powyższe oparto się na informacji uzyskanej od hiszpańskiej administracji celno-skarbowej przekazanej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. Z informacji tej wynikało, że hiszpańskiemu producentowi (B. V.) przysługiwała refundacja wywozowa w związku z wywozem klasyfikowanego do kodu CN 22051010 towarów objętego świadectwem EUR. 1 nr [...]. Z opisu towaru na tym świadectwie wynika, że towarem był napój na bazie wina – Sangria. Podobnie stanowił zapis na hiszpańskim dokumencie wywozowym.
Przyjętą klasyfikację organy celne oparły o regułę 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz o komentarz do pozycji 2205 Taryfy celnej, zawarty w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830 ze zm.). Zgodnie z tym komentarzem pozycja 2205 obejmuje różne napoje (zazwyczaj używane jako aperitify lub toniki) otrzymywane z wina ze świeżych winogron objętego pozycją 2204 i przyprawione wyciągami z substancji roślinnych (liści, korzeni, owoców itd.) lub substancjami aromatycznymi.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. (Dz. Urz. WE L 177 z dnia 15 lipca 2000 r.) ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalenia wysokości sum takich transakcji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, refundacje przyznaje się w stosunku do podstawowych produktów wymienionych w załączniku A powstałych wskutek przetworzenia produktów podstawowych lub do produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z ust. 3, w przypadku, gdy przedmiotowe różne produkty są wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. Takim "podstawowym produktem" w rozumieniu rozporządzenia jest m.in. cukier biały (wymieniony w załączniku A rozporządzenia). Za użyty do produkcji określonych towarów rolnych cukier biały możliwe jest uzyskanie refundacji wywozowej.
Uzyskanie takiej refundacji jest możliwe w przypadku użycia cukru do produkcji towarów klasyfikowanych do pozycji 2205 Taryfy celnej (zgodnie z załącznikiem B do rozporządzenia), a więc m.in. Sangrii. Hiszpańskiemu producentowi B. V. taka refundacja za wywóz Sangrii poza obszar Unii Europejskiej przysługiwała. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgłoszenie celne miało miejsce [...] lipca 2003 r., kiedy Polska nie należała jeszcze do Unii Europejskiej.
Powyższe fakty jednoznacznie wskazywały, jak to trafnie podkreślił Sąd I instancji, że importowana Sangria została nieprawidłowo zaklasyfikowana do deklarowanego w zgłoszeniu kodu PCN 2204 21 80 0 obejmującego pozostałe wina ze świeżych winogron, w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13%. Podkreślić przy tym należy, że powołany przez "T." Spółkę Akcyjną w B. certyfikat z dnia [...] października 2001 r. o nr [...] nie stanowił podstawy wydania decyzji i ustalenia odmiennej klasyfikacji niż deklarowana przez skarżącą. Zarówno organy obu instancji, jak i Sąd I instancji ustosunkowały się do tegoż zagadnienia i jednoznacznie wykazały, że certyfikat ten nie stanowił podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem zarzut skarżącej spółki w tej kwestii jest także nietrafny.
Reasumując powyższe, należało przyjąć, że dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.
Z wymienionych powodów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.