Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 422/08, oddalił skargę I. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] czerwca 2002 r. I. K., na podstawie SAD nr [...], zgłosił celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym przywiezione z Chin bluzki młodzieżowe z dzianiny syntetycznej, zaklasyfikowane do kodu PCN 6106 w poz. 1 SAD oraz spódnice damskie z tkanin z włókien syntetycznych zaklasyfikowane do kodu PCN 6204 w poz. 2 SAD, ze stawką celną konwencyjną 18% wartości celnej. Zadeklarowaną stawkę celną zastosowano na podstawie załączonego do zgłoszenia podczas odprawy celnej świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] maja 2002 r., potwierdzającego chińskie preferencyjne pochodzenie ujętego w nim towaru.
Po zwolnieniu towaru, Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie towaru objętego ww. zgłoszeniem, a następnie Dyrektor Izby Celnej w Ł. pismem z dnia [...] lutego 2005 r. wystąpił do chińskiej administracji z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa Form A nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. W związku z jej negatywnym wynikiem Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. uznał zgłoszenie celne z dnia [...] czerwca 2002 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanych stawek celnych, określił prawidłową kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości, z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej w wysokości 60% wartości celnej towarów, wraz z należnymi odsetkami wyrównawczymi.
- I. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W dniu [...] października 2005 r. przedłożył nowy dowód w sprawie – świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] października 2005 r.
Dyrektor Izby Celnej Ł. pismem z dnia [...] listopada 2005 r. skierował do chińskiej administracji wniosek o weryfikację przedłożonego w toku postępowania odwoławczego świadectwa pochodzenia, jako dowodu pochodzenia towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie ww. zgłoszenia celnego. Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. administracja chińska Biura Wejścia – Wyjścia Inspekcji w Beijing unieważniła weryfikowane świadectwo pochodzenia tymczasowo, gdyż eksporter nie był w stanie udowodnić pochodzenia sprowadzanych towarów. Dyrektor Izby Celnej w Ł. ponownie wystąpił do organu chińskiej administracji o przeprowadzenie weryfikacji i nadesłanie ostatecznej odpowiedzi. Chińska administracja pismem z dnia [...] marca 2006 r. poinformowała, że po przeprowadzonej dodatkowej kontroli nie znalazła skutecznego dowodu, aby sprawdzić, czy wskazane w dowodzie pochodzenia towary pochodzą z Chin i zdecydowała się unieważnić świadectwo.
- I. K. w dniu [...] lipca 2007 r. przedłożył świadectwo niepreferencyjnego pochodzenia nr [...] dnia [...] czerwca 2006 r.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. skierował do organu, który wystawił dowód pochodzenia, wniosek o weryfikację ww. świadectwa. Ponieważ organ, do którego skierowano świadectwo w celu jego weryfikacji, nie udzielił odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia skierowania wniosku o weryfikację, Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. uchylił decyzję organu I instancji w części odsetek wyrównawczych i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części. W uzasadnieniu organ podał, że sposoby dokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia zostały określone zgodnie z delegacją zawartą w art. 19 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm., dalej: Kodeks celny) w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U.
Nr 130, poz. 851 ze zm. Dz.U. z 1998 r. Nr 138, poz. 890, dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że przy ocenie dowodów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji kraju eksportującego, wyniki weryfikacji są wiążące dla władz celnych kraju importu i nie mogą być podważane. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł., negatywny wynik weryfikacji przedłożonego przez skarżącego certyfikatu pochodzenia na Formularzu A uprawniał Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego, przyjmując do jej obliczenia stawkę autonomiczną w wysokości 60% wartości celnej towarów.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. podniósł, że organ wystawiający świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., do którego skierowano dowód pochodzenia w celu jego weryfikacji, nie udzielił odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację, tj. w terminie ustalonym w przepisie § 20a ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia. W przypadku braku odpowiedzi, w ustalonym przepisami terminie, weryfikowany dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru. Organ odwoławczy stwierdził, że przedstawione przez skarżącego dokumenty nie stanowią prawidłowych dowodów pochodzenia odprawionych towarów, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania stawki celnej konwencyjnej.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał, że zgłaszający udowodnił, iż podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym spowodowane było szczególnymi okolicznościami i nie wynikało z zaniedbania dłużnika lub jego świadomego działania i uznał, że zostały spełnione przesłanki wyłączające zasadność naliczenia odsetek wyrównawczych.
Oddalając skargę I. K. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut, że decyzja o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe została wydana po upływie trzyletniego terminu określonego w art. 65 Kodeksu celnego. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 63, poz. 623), przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej.
W związku z tym, że niniejsza sprawa dotyczy długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2004 r., zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). Zgodnie zatem z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego organ celny może wydać decyzję, w której w przypadku uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w całości lub w części: a) rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego, b) określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, c) zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a) i b). Decyzja ta nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły trzy lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 65 § 5 Kodeksu celnego), przy czym art. 65 § 5a stanowi, że przepisy art. 230 § 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Bieg terminów ulega więc zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej, natomiast terminy te biegną dalej z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej.
W art. 65 dodano § 5a i § 5b, a przepis art. 230 zmieniono ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 120, poz. 1122), która weszła w życie 10 sierpnia 2003 r. Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego z dnia [...] czerwca 2002 r. zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r., a w dacie tej obowiązywał Kodeks celny po zmianach dokonanych ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r., a więc obowiązywał dodany art. 65 § 5a i § 5b oraz zmieniony art. 230 wspomnianej ustawy.
W ocenie WSA w Ł., decyzja organu I instancji została wydana i doręczona, z uwzględnieniem czasu zawieszenia postępowania celnego, w terminie określonym w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Sąd I instancji podkreślił, że termin wydania, o którym mowa w art. 65 § 5 Kodeksu celnego, ustalony został w interesie importera, a zatem upływ tego terminu dopiero w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza możliwości dokonania przez organ odwoławczy korekty na korzyść importera, jeśli decyzja organu I instancji wydana została przed upływem trzyletniego terminu.
Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., jeżeli pochodzenie przywożonego towaru na polski obszar celny musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki: 1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów;
- 2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności dane określone w punktach a-d;
- 3) poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy pochodzi z określonego kraju. Jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo w celu jego weryfikacji, nie udzieli odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację lub udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru (§ 20a ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził, że weryfikacja przedłożonego przez skarżącego innego świadectwa pochodzenia towarów, tj. świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] października 2005 r., przeprowadzona przez Biuro Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej również nie potwierdziła jego autentyczności. Świadectwo to zostało przez chińską administrację celną unieważnione. Kolejne załączone przez skarżącego świadectwo pochodzenia z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] również nie potwierdziło rzetelności danych zawartych w zgłoszeniu celnym z dnia [...] czerwca 2002 r. Organ chiński, do którego zostało skierowane przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. w celu jego weryfikacji, nie udzielił odpowiedzi w ciągu 10 miesięcy od dnia wystawienia wniosku o weryfikację. A zatem, w ocenie Sądu I instancji, stosownie do powołanego § 20a ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., dokument należało uznać za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru.
WSA w Ł. stwierdził, że skoro ustalono kraj pochodzenia towaru na podstawie zapisu na fakturze załączonej do zgłoszenia celnego, zachodziły podstawy do zastosowania stawki autonomicznej. Sąd I Instancji wyjaśnił, że w myśl ust. 10 Postanowień wstępnych (Część A) Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. (Dz.U. Nr 146, poz. 1639 ze zm.) do towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do omawianego wyżej rozporządzenia, o ile pochodzenie towaru nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną.
Zdaniem Sądu I instancji, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że świadectwo pochodzenia towarów zostało skierowane pod niewłaściwy adres. Świadectwo to zostało skierowane do organu wystawiającego świadectwo pochodzenia. Adresat pismo to odebrał i potwierdził jego odbiór. Organ oparł się na informacjach przekazanych z Departamentu Ceł Ministerstwa Finansów. W ocenie WSA w Ł., nie można więc twierdzić, że nie wyczerpał wszelkich środków celem dokonania weryfikacji wiarygodności kolejnego świadectwa załączonego przez skarżącego. W tym stanie faktycznym nie miał obowiązku, wobec braku odpowiedzi, poszukiwania innych jeszcze organizacji potwierdzających świadectwo pochodzenia, czy też sprawdzania adresów tych instytucji.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący zapoznał się z aktami oraz miał możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji.
W skardze kasacyjnej I. K. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), tj. art. 141 § 4 i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych skutkujących bezpodstawnym przyjęciem, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] listopada 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] sierpnia 2005 r. uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne z dnia [...] czerwca 2002 r. wydana została po spełnieniu przesłanek z § 20a ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., tj. po uprzednim prawidłowym przeprowadzeniu weryfikacji świadectwa pochodzenia pochodzeniu towaru nr [...] z dnia 29 czerwca 2006 r., w sytuacji gdy faktycznie prośba o weryfikację przedmiotowego świadectwa wysłana została pod niewłaściwy adres i brak jest wiarygodnego dowodu potwierdzenia doręczenia wniosku o weryfikację do właściwego organu, oraz bezpodstawne przyjęcie, że organy celne nie naruszyły art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy wydały decyzje bez wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności związanych z przedmiotową sprawą i bez zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że przedłożone świadectwo jest nieprawidłowe, ponieważ organ, który je wystawił nie odpowiedział na zapytanie o jego wiarygodność, oraz że nie naruszyły art. 123 Ordynacji podatkowej, odmawiając skarżącemu prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, ignorując prośbę skarżącego z dnia [...] listopada 2007 r. o umożliwienie pisemnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, w sytuacji kiedy okazało się, że świadectwo pochodzenia wysłane zostało do weryfikacji pod niewłaściwy adres i brak jest potwierdzenia jego doręczenia, gdyż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest jedynie nieczytelna pieczęć i brak jest jakiegokolwiek podpisu odbiorcy, oraz nieuwzględnienie faktu, że przedmiotowe doręczenie nie spełnia wymogów wynikających z art. 152 Ordynacji podatkowej, skoro odbiór pisma nie został potwierdzony własnoręcznym podpisem odbierającego ze wskazaniem daty doręczenia i nie jest wyjaśniona przyczyna braku podpisu odbiorcy oraz braku daty odbioru;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 20a ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., prowadzące do bezprawnego uznania, że w sprawie tej przeprowadzono weryfikację świadectwa pochodzenia towaru nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. zgodnie z procedurą przewidzianą w powołanym wyżej § 20a ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., w sytuacji gdy faktycznie procedura ta nie została zastosowana przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. w sposób prawidłowy.
W motywach wniesionego środka zaskarżenia wskazano, że w niniejszej sprawie trudno uznać, iż przedmiotowe świadectwo pochodzenia towaru zostało wysłane do właściwego organu, uprawnionego do jego weryfikacji, a nadto, że adresat to pismo odebrał i potwierdził jego odbiór. W szczególności w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym znajdują się jedynie zamazane znaki chińskie i brak jest tam jakiegokolwiek podpisu oraz oznaczenia daty doręczenia.
W konsekwencji – zdaniem skarżącego – skoro to świadectwo pochodzenia wysłane zostało pod zły adres i brak jest prawidłowego potwierdzenia jego odbioru należy przyjąć, ze jego weryfikacja nie przebiegała zgodnie z powołanym § 20a ust. 1 i 2 cytowanego wcześniej rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania (której w niniejszej sprawie się nie dopatrzono) bierze pod uwagę z urzędu.
Związanie skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto.
Możliwy zaś zakres podstaw zaskarżenia skargą kasacyjną orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych został zdeterminowany treścią art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- a) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- b) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że błędna wykładnia oznacza niewłaściwe odczytanie treści przepisu; niewłaściwe zaś zastosowanie – tzw. błąd w subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Nie ulega też wątpliwości, że niekiedy niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni.
Z kolei naruszenie przepisów postępowania, będące także podstawą skargi kasacyjnej, winno mieć postać kwalifikowaną, albowiem ustawodawca wymaga tego, aby mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Analizując treść skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 141 § 4 i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych skutkujących bezpodstawnym przyjęciem, że wydane w sprawie decyzje wydane zostały po spełnieniu przesłanek z § 20a ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., tj. po uprzednim prawidłowym przeprowadzeniu weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Z treści ustępu 1 powołanego aktu normatywnego o charakterze podustawowym wynika, że w celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych organ celny może skierować je do weryfikacji do organu wystawiającego to świadectwo.
Powyższe uprawnienie – co wynika z treści tego przepisu – ma charakter fakultatywny, co oznacza, że należy zastanowić się nad tym, czy takie wystąpienie do odpowiednich władz chińskich było w ogóle uzasadnione.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego weryfikację przedmiotowego świadectwa można było dokonać w Polsce, albowiem wiarygodność tego dokumentu (z dnia [...] czerwca 2006 r. – nr [...]) i dane w nim zawarte budzą istotne wątpliwości zwłaszcza w zestawieniu z ich odpowiednikami w zgłoszeniu celnym jak i dokumentami towarzyszącymi przesyłce. Z akt sprawy bowiem wynika, że zgodnie z deklaracją zgłaszającego przedmiotem importu były bluzki z dzianiny o kodzie PCN 6106 i spódnice z tkaniny powiązane z kodem PCN 6204. Tymczasem przedstawione świadectwo potwierdza pochodzenie spódnic i bluzek syntetycznych o kodzie – odpowiednio – 6104 i 6110.
Nie są to bynajmniej jedyne różnice, albowiem inne jest oznaczenie eksportera w świadectwie, a inne w zgłoszeniu celnym; w pierwszym jest to Zhejtang Yiwu China Small-Commodities City Trading CO, Ltd, w drugim zaś przypadku mamy do czynienia z Hubei Provincial Suizhou Import & Export Corporation. Ponadto przesyłce towarzyszyła faktura nr [...] z dnia [...] maja 2002 r., natomiast w weryfikowanym świadectwie, w polu 10, powołano fakturę o tym samym numerze z dnia [...] czerwca 2006 r. Już z tej racji stwierdzić należy, że przedmiotowe świadectwo – z racji przedstawionych wyżej sprzeczności – powinno zostać zdyskwalifikowane bez jego przesyłania chińskiemu organowi.
Uwzględniając powyższe, a także argumenty wskazane w decyzji organu II instancji (str. 7-8), uznać należy, że podniesiona w skardze kasacyjnej kwestia zachowania prawidłowości procedury weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. miałaby istotne znaczenie gdyby było ono powiązane integralnie z importowanym towarem; kiedy taki związek nie istnieje wadliwość tego trybu nie dyskwalifikuje wydanych w sprawie aktów administracyjnych.
W konsekwencji – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – brak jest też podstaw aby uznać za zasadny zarzut obrazy treści art. 122 i 187 § 1 w zw. z art. 152 Ordynacji podatkowej. Z kolei w kwestii naruszenia art. 123 tegoż aktu normatywnego (co do wadliwości doręczenia władzom chińskim świadectwa do weryfikacji) wskazać trzeba, że skarżący w ramach postępowania wyjaśniającego zapewne zaprezentowałby twierdzenie zbieżne z tym co zawarł w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., a także w skardze kasacyjnej; kwestia prawidłowości doręczenia władzom chińskim przesyłki zawierającej świadectwo do weryfikacji – co wyżej obszernie ukazano – jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W świetle powyższych rozważań za bezzasadny należy uznać również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie treści § 20a ust. 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. Jak wyżej to wykazano świadectwo pochodzenia towaru winno być zdyskwalifikowane w Polsce bez stosowania procedury przewidzianej wyżej rozporządzeniem. Nie doszło więc do naruszenia w sprawie powołanego wyżej przepisu prawa materialnego.
Mając na względzie powyższe należało na podstawie art. 184, art. 204 ust. 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji wyroku.