Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 208/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] maja 2011 r. określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan X-Trail w wysokości 8985 zł.
Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej uzupełnił przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie i decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. Powyższa decyzja została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 473/11. W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ w pełni zbada stan faktyczny i podejmie wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia, czy w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód Nissan X-Trail był samochodem osobowym i w związku z tym podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.
Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej wskazał, że istotą sporu jest ocena czy wobec strony powstało zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu marki Nissan X–Trail, a pośrednio ustalenie czy przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym klasyfikowanym w pozycji CN 8703, zgodnie z art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 108 poz. 626 ze zm., dalej: u.p.a.), czy też samochodem ciężarowym klasyfikowanym w pozycji CN 8704 - pojazdy samochodowe do transportu towarowego.
Organ wskazał, że badając kwalifikację przedmiotowego pojazdu, miał na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, m.in. informacje uzyskane od producenta pojazdu. Wynika z nich, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, posiadający dwa rzędy siedzeń, bez fabrycznie zainstalowanej przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej. W późniejszym okresie pojazd uzyskał homologację jako samochód ciężarowy, dostawczy N1 z zamontowanymi dwoma miejscami siedzącymi. Powyższe wskazuje, że konstrukcyjnie pojazd był przystosowany do pełnienia funkcji osobowych i ciężarowych.
Organ podkreślił, że przeprowadzone w trakcie postępowania oględziny wykazały, że przedmiotowy pojazd to pięciodrzwiowy samochód z pięcioma miejscami siedzącymi usytuowanymi w dwóch rzędach i wyposażonych w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa. Stwierdzono obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym oraz stałych punktów kotwiących. Ponadto pojazd ma jednolitą podsufitkę na całej długości oraz jednolitą przestrzeń dla przewozu osób i towarów. Wnętrze samochodu wyposażone jest jak dla przewozu pasażerów. Na całej długości pojazd jest oszklony. W części bagażowej na podłodze znajduje się wykładzina oraz wysuwana poziomo roleta z tworzywa sztucznego. Nie stwierdzono przegrody między przestrzenią osobową a bagażową. Według wyjaśnień obecnego właściciela pojazd w momencie zakupu był w stanie takim, jak przedstawiono do oględzin. Od chwili zakupu nie dokonywano w nim żadnych zmian konstrukcyjnych.
Organ zauważył, że odnośnie przeprowadzonych w pojeździe zmian skarżący podawał dane wzajemnie się wykluczające. Organ podatkowy podjął próbę uzyskania informacji o stanie pojazdu od niemieckiego kontrahenta. Wysłana korespondencja wróciła jednak z adnotacją: adresat nieznany. Organ stwierdził także, że części zamontowane po dacie pierwszego badania technicznego na terenie kraju, pochodzą z demontażu dokonanego na terenie Niemiec, kiedy skarżący był już posiadaczem pojazdu. Świadczy o tym fakt, że wszystkie siedzenia w pojeździe są skórzane, a w protokole oględzin brak jest informacji o różnorodności materiału siedzeń.
Organ stwierdził, że choć w chwili niemieckiego badania technicznego i pierwszego na terenie kraju pojazd posiadał zamontowane dwa przednie miejsca siedzące, to materiał dowodowy wskazuje na tymczasowość takiego rozwiązania technicznego.
W związku z powyższym organ uznał, że zasadniczym przeznaczeniem przedmiotowego samochodu w momencie nabycia był przewóz osób. Stwierdził, że w niniejszej sprawie datą powstania obowiązku podatkowego jest 21.03.2009 r. - data przeprowadzenia badania technicznego pojazdu przez Podstawową Stację Kontroli Pojazdów w C. Wskazał, że za podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym przyjęto kwotę widniejącą w umowie sprzedaży z dnia 19 marca 2009 r., tj. 10 400 EURO. Przedstawił również sposób obliczenia podatku akcyzowego w niniejszej sprawie oraz wskazał datę, od której naliczane będą odsetki za zwłokę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że organ wypełnił zalecenia zawarte w wyroku WSA w K. z dnia 27 października 2011 r., a poczynione przez organ ustalenia dały podstawy do wyciągnięcia wniosku o nieprawidłowym zakwalifikowaniu przez skarżącego nabytego przez niego pojazdu do kodu CN 8704 i konieczności zakwalifikowania tego pojazdu do kodu CN 8703. Fakt, że organ nie przeprowadził uzupełniających oględzin nie zmienia powyższej oceny. Organ w wyniku korespondencji z nowym właścicielem pojazdu ustalił m.in. zakres dokonanych w pojeździe przeróbek na podstawie przekazanych przez M. N. dokumentów (zwłaszcza załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 7 kwietnia 2009 r.).
Sąd za bezzasadny uznał zarzut zaniechania działań zmierzających do ustalenia zasadniczego przeznaczenia samochodu, a zatem zarzut naruszenia art. 121 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). Organ, ponownie rozpatrując sprawę, w sposób wystarczający uzupełnił materiał dowodowy konieczny do stwierdzenia okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy, a zatem zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego samochodu w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia.
Sąd nie podzielił również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 210 § 4 O.p. polegającego na niewskazaniu w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.
Analiza przedstawionych przez skarżącego okoliczności dała organowi podstawy do stwierdzenia, że z pewnością samochód w chwili nabycia był wyposażony w kratę oddzielającą przestrzeń bagażową od pasażerskiej. Miał także dwa miejsca siedzące, przy czym pozostałe siedzenia zostały zdemontowane jeszcze na terenie Niemiec już po nabyciu pojazdu przez skarżącego (o czym świadczy przeprowadzona przez organ w decyzji analiza dat wystawiania dokumentów). W okresie późniejszym w kilka dni po przekroczeniu granicy siedzenia te zostały ponownie zamontowane, o czym świadczyć może brak wzmianki o różnorodności materiału siedzeń w protokole oględzin pojazdu. Zdemontowano również przegrodę oddzielającą część bagażową od osobowej.
W ocenie Sądu samo wymontowanie foteli, założenie "kratki" w celu zarejestrowania auta jako ciężarowe i po przekroczeniu granicy zarejestrowanie dalej tego samochodu jako ciężarowego, a następnie zamontowanie tychże foteli i zarejestrowanie auta jako samochód osobowy nie może zwolnić od obowiązku zapłacenia podatku akcyzowego. Samo bowiem wymontowanie siedzeń w celu przejechania granicy nie powoduje utraty cechy tego pojazdu jako osobowego. Dopiero trwałe dostosowanie auta "zasadniczo" do przewozu towarów, czyni je samochodem ciężarowym, który należy klasyfikować do kodu CN 8704. Postępowanie przeprowadzone przez organy wykazało natomiast, że nie można przypisać zmianom dokonanym przez skarżącego charakteru trwałości, zwłaszcza w aspekcie sprzedaży auta w charakterze pojazdu osobowego w krótkim okresie po wewnątrzwspólnotowym nabyciu.
W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 O.p. przez subiektywne wyeliminowanie przedstawionych dowodów świadczących, że w dacie dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazd był przeznaczony zasadniczo do przewozu towarów. Organ zasadnie podkreślił, że nie może oceniać stanu pojazdu w dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia jedynie na podstawie wpisów w dokumentach wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym i innych przepisów niepodatkowych. Dokumenty te są pomocne przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, gdyż wskazują na posiadanie przez pojazd określonych cech (np. ilości miejsc siedzących).
Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że organy podatkowe dokonały niewłaściwej wykładni art. 100 ust. 4 u.p.a. przyjmując, że przeznaczenie pojazdu podlega ocenie jedynie w chwili produkcji, a decydujące znaczenie ma określone przez producenta jego przeznaczenie w momencie opuszczenia linii montażowej. Organ – po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku w/w wyroku Sądu – na równi z innymi dowodami ocenił dowód z informacji uzyskanej przez producenta pojazdu: firmy N. sp. z o.o.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że zasadniczym przeznaczeniem przedmiotowego samochodu w dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia był przewóz osób, a charakteru tego przeznaczenia nie zmieniły dokonane w pojeździe na terenie Niemiec przeróbki. Powyższe dało podstawę organowi do stwierdzenia, że na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Nie można zatem uznać za zasadne zarzutów strony opartych na naruszeniu przez organ art. 100 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 100 ust. 4 u.p.a. i art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył D. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wyrokowi zarzucono:
- I. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- • art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję, która wydana została z naruszeniem przepisów, wskutek dokonania przez organy podatkowe, a zaakceptowanej przez Sąd, błędnej wykładni podstawy prawnej decyzji tj. normy określonej w art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 100 ust. 4 u.p.a.;
- • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuzasadnione oddalenie skargi, na decyzję, która wydana została z naruszeniem przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez niewypełnienie przez organy podatkowe ich dyspozycji w toku postępowania podatkowego.
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 100 ust. 4 u.p.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że samochód Nissan X-Trial, rok produkcji 2005, był samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 u.p.a., w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia i z tego tytułu zaistniał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym.
Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej uzasadniony podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż kasator zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuzasadnione oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., mimo że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., a to poprzez zaniechanie działań mających na celu bezsporne ustalenie funkcji samochodu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących stanu pojazdu, jego funkcji i cech konstrukcyjnych w dacie produkcji i dacie dokonania oględzin z pominięciem jego stanu w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego. W tym miejscu należy podkreślić, że zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut opisany w punkcie I tiret pierwszy skargi kasacyjnej odnosi się do błędnej wykładni art. 100 ust. 1 pkt 2 oraz błędnej wykładni art. 100 ust. 4 u.p.a. i jako zarzut naruszenia prawa materialnego będzie omówiony przy odniesieniu się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji uznał, że organy podatkowe dokonały analizy i oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy pod kątem właściwej klasyfikacji towaru, zgodnie z Nomenklaturą Scaloną. Niewątpliwie związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnienia klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych na potrzeby wymogów określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Z tych też względów zarejestrowanie określonego samochodu jako ciężarowego poza granicami kraju, czy też na jego terytorium oraz przeprowadzenie badania technicznego pojazdu, z którego wynika rodzaj pojazdu określony jako ciężarowy- nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dowód rejestracyjny pojazdu oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nie decydują o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego.
Dokumenty te potwierdzają dopuszczenie pojazdu do ruchu po drogach publicznych. Poza sporem winna być okoliczność, że obowiązek podatkowy wynika z ustawy o podatku akcyzowym i na jego powstanie nie mają wpływu działania i czynności podejmowane przez organy rejestrujące pojazdy. Oznacza to, że nie ma wpływu na określenie zobowiązania podatkowego podnoszona przez autora skargi kasacyjnej okoliczność, iż pojazd na podstawie przedstawionych dokumentów winien być klasyfikowany jako pojazd ciężarowy.
W związku z powyższym zauważyć należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 122 O.p. i skonkretyzowaną w art. 187 § 1 tej ustawy, organ podatkowy ma obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć materiał dowodowy. Ta powinność oznacza, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że organy podatkowe zgodnie z normami zapisanymi w art. 122 i art. 187 O.p. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Nie znajduje uzasadnienia zarzut subiektywnego eliminowania przedstawionych przez skarżącego dowodów świadczących o tym, że w dacie dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu był on przeznaczony zasadniczo przeznaczony do przewozu towarów, co miało naruszać art. 191 Op. Podobnie jak zarzut prowadzenia postępowania mającego na celu uzasadnienie przyjętej z góry tezy o zasadniczym przeznaczeniu samochodu do przewozu osób.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że organ przeprowadził szereg środków dowodowych mających na celu ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. I tak 19 kwietnia 2011 r. przeprowadzono dowód z oględzin spornego samochodu. Dowód ten wykazał, że pojazd posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703. Przedmiotowy samochód to pięciodrzwiowy pojazd z pięcioma miejscami siedzącymi usytuowanymi w dwóch rzędach i wyposażonymi w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa. Stwierdzono obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym oraz stałych punktów kotwiących.
Ponadto pojazd posiada jednolitą podsufitkę na całej długości oraz jednolitą przestrzeń dla przewozu osób i towarów. Na całej długości pojazd jest przeszklony. W części bagażowej na podłodze znajduje się wykładzina oraz wysuwana poziomo roleta z tworzywa sztucznego. Podczas oględzin pojazdu nie stwierdzono przegrody między rzędami siedzeń, czy też między przestrzenią osobową, a bagażową. Organ zauważył, że odnośnie przeprowadzonych w pojeździe zmian skarżący podawał dane wzajemnie się wykluczające. Organ podatkowy podjął próbę uzyskania informacji o stanie pojazdu od niemieckiego kontrahenta. Wysłana korespondencja wróciła jednak z adnotacją: adresat nieznany. Organ stwierdził także, że części zamontowane po dacie pierwszego badania technicznego na terenie kraju, pochodzą z demontażu dokonanego na terenie Niemiec, kiedy skarżący był już posiadaczem pojazdu.
Trafnie wskazał Sąd I instancji, że przeprowadzone czynności miały prowizoryczny charakter i w swych skutkach były całkowicie odwracalne. Analiza protokołu oględzin samochodu - jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji - pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że pojazd posiada cechy konstrukcyjne i wyposażenie, o którym mowa w Notach do Nomenklatury Scalonej co przesądza o tym, iż jego charakter jest zgodny z pozycją 8703 CN. Samochód Nissan X-Trial z uwagi na wyposażenie części pasażerskiej, posiadał cechy służące przede wszystkim do przewozu osób a nie do transportu towarów.
Jednocześnie podkreślić należy, że organ podatkowy dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy uzyskał od przedstawiciela marki N. Sp. z o.o., Oddział w Polsce informację, że sporny samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy w kategorii M1G
Przedstawione okoliczności uprawniały Sąd I instancji do konstatacji, że organy podatkowe trafnie zaklasyfikowały przedmiotowy samochód w chwili jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, jako samochód przeznaczony zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania bezzasadnie akceptując uchybienia organów w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego i tym samym nie dostrzegając naruszenia wskazanych w petitum skargi kasacyjnej zasad postępowania określonych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Zgromadzony według wskazanych zasad materiał dowodowy służy ustalaniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie. Oznacza to, że dowody, które prowadzą do wyjaśnienia sprawy winny posiadać przymiot istotności.
Ponadto podkreślić należy, że dla ustalenia czy określony samochód podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym konieczne jest ustalenie, czy spełnia kryteria wskazane w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. Z treści pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej wynika, że obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z treści art. 100 ust. 4 u.p.a. oraz pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej wynika, że zasadniczym kryterium wyróżniającym jest przeznaczenie klasyfikowanych tam pojazdów zasadniczo do przewozu osób. Tak więc klasyfikacja sprowadzanego pojazdu do kategorii samochodów osobowych objętych pozycją CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcja użytkową samochodu jest przewóz osób. Następuje to w oparciu o cechy konstrukcyjne pojazdu, jego wyposażenie i ogólny wygląd.
Stanowisko takie jest prezentowane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości - wyrok z 6 grudnia 2007 r. C-486/06. Prawidłowo przeprowadzone i ocenione przez organy podatkowe postępowanie dowodowe, zostało zasadnie zaakceptowane przez Sąd I instancji, a tym samym trafnie Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo zaklasyfikowały sprowadzony samochód do pozycji CN 8703, jako samochód osobowy. Podstawową funkcją tego samochodu jest przewóz osób, a więc jest on zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.
Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są całkowicie bezzasadne. W tym stanie rzeczy należy uznać za prawidłowy stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji, a w tak ustalonym stanie faktycznym nie można zarzucać Sądowi I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że przepisy art. 100 ust. 1 pkt 2 oraz art. 100 ust. 4 u.p.a. zostały prawidłowo zastosowane w ustalonym stanie faktycznym. Z treści art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Biorąc pod uwagę prawidłowe ustalenia faktyczne stwierdzić należy, że wszystkie opisane w tym przepisie przesłanki zostały ustalone i spełnione. Natomiast z treści art. 100 ust. 4 ustawy wynika, że samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.
Definicja samochodu osobowego odwołuje się w swej treści do pozycji Nomenklatury Scalonej, a skoro przepis art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym wskazuje, że do celów poboru akcyzy i oznaczenia wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej to brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.