Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 98/22

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 3 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Po 1281/21 oddalił skargę [...] na akt Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu z 29 lipca 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

[...] – dalej: skarżący, strona lub wnioskodawca - 11 maja 2020 r. złożył do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu wniosek w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, (FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19.

Wojewódzki Urząd Pracy w Poznaniu pismem z 9 czerwca 2020 r. odmówił skarżącemu przyznania i wypłaty świadczeń z FGŚP.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca, prowadzący działalność w postaci gospodarstwa rolnego, nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 w związku z 6 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 z późn. zm., dalej: Prawo przedsiębiorców).

Orzekając na skutek odwołania skarżącego Wojewódzki Urząd Pracy w Poznaniu pismem z 29 lipca 2020 r. odmówił skarżącemu przyznania i wypłaty świadczeń z FGŚP.

Uzasadniając oddalenie skargi strony na powyższy akt WSA w Poznaniu podkreślił, że istota sporu sprowadza się do tego czy skarżący, prowadząc gospodarstwo rolne, jest uprawniony do dofinansowania, na podstawie art. 15g ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm., - dalej: ustawa COVID-19). Przy czym, mając na uwadze katalog podmiotów uprawnionych do dofinansowania na podstawie tego przepisu, skarżący, aby zostać uznany za uprawnionego, musiałby zostać uznany za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub ust. 2 Prawa przedsiębiorców.

W ocenie WSA działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców precyzuje, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Natomiast w treści art. 6 cyt. ustawy wskazano, że przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego.

Sąd podał, że skarżący prowadzi gospodarstwo rolne, posiada Numer Identyfikacji Podatkowej, nie figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) jako przedsiębiorca. Nadto odprowadza do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Pracy za siebie i za swoich pracowników, do których wynagrodzeń wnioskował o udzielenie dofinansowania. Skarżący podlega ubezpieczeniu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Strona złożyła wniosek jako osoba prowadząca gospodarstwo rolne. Podmiotami prowadzącymi gospodarstwo rolne mogą być osoby indywidualne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 6 Prawa przedsiębiorców, jej przepisy nie mają zastosowania do m.in. działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów czy wyrobu wina w ciągu roku gospodarczego.

Sąd I instancji podniósł, że ustawodawca odmówił na tle art. 6 Prawa przedsiębiorców statusu przedsiębiorcy rolnikom indywidualnym, mimo że działalność wytwórcza w rolnictwie może mieć charakter działalności gospodarczej w znaczeniu art. 3 Prawa przedsiębiorców. W świetle przepisów Prawa przedsiębiorców do rolnika prowadzącego działalność gospodarczą przepisów tej ustawy nie stosuje się. Rolnik indywidualny może być przedsiębiorcą w świetle prawa prywatnego, natomiast nie musi mieć takiego statusu w prawie publicznym.

Zdaniem WSA słusznie organ przyjął, że w świetle art. 15g ustawy COVID-19 definiując uprawnionego do pomocy przedsiębiorcę poprzez odesłanie do art. 4 ust.1 i 2 lub ust. 2 Prawa przedsiębiorców, nie objął nim podmiotów, wobec których w myśl art. 6 Prawa przedsiębiorców ustawy tej nie stosuje się. Z art. 6 tej ustawy nie wynika, wbrew twierdzeniu skarżącego, że nie stosuje się dalszych przepisów ustawy tylko "przepisów ustawy nie stosuje się". Nadto sama konstrukcja art. 15 g i następnych ustawy COVID-19 wskazuje, że pomocą nie zostali objęci wszyscy pracodawcy, a określone ich grupy. Rolnicy prowadzący działalność rolniczą również zostali objęci na podstawie innych przepisów pomocą finansową np. dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19.

Sąd podniósł, że art. 3 ust.2 pkt 2 i 3 ustawy z 11 października 2013 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (Dz. U. z 2019 roku poz. 669 z późn. zm., dalej: ustawa o ochronie miejsc pracy) dotyczą pomocy de minimis, którą przedsiębiorca może otrzymać na świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy pracowników, z wyłączeniem pracowników, dla których otrzymał pomoc de minimis: na wyposażenie lub doposażenie stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w okresie obowiązywania umowy zawartej z pracownikiem na podstawie ustawy z 27 sierpnia 1997 r - o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wskazane uregulowania dotyczą składek do ZUS, na w tym zakresie skarżący ani w trakcie postępowania administracyjnego ani sądowego nie przedłożył żadnych dokumentów w kwestii podlegania ubezpieczeniu w ZUS.

WSA zauważył, że złożony w toku postępowania wydruk z PUE nie wskazuje, aby skarżący z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego podlegał ubezpieczeniu społecznemu. Dokumentu tego wynika, że skarżący zgłosił siebie jako płatnika składek, co oznaczać może zgłoszenie jako pracodawcy odprowadzającego składki za pracowników. Wykazanie tego rodzaju okoliczności niewątpliwie pozostawało obowiązkiem podmiotu zainteresowanego spełnieniem przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia na ochronę miejsc pracy.

[...] wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I Instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu imiennego raportu miesięcznego ZUS-RCA na okoliczność, iż skarżący kasacyjnie podlega ubezpieczeniu społecznemu w ZUS.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. I. Prawa materialnego tj.:
2. 1. art. 4 ust. 1 i art. 6 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 15g ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 poprzez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż osoba prowadząca działalność wymienioną w art. 6 Prawa przedsiębiorców nie może być uznana za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 tej ustawy niezależnie od tego czy działalność ta jest czy nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców, a w konsekwencji tego uznanie, że skarżący nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców i że w związku z tym art. 15g ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 nie ma do niego zastosowania;
3. 2. art. 3 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy w zw. z art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem uzyskania świadczeń, o których mowa w art. 15g ustawy COVID-19, jest podleganie przez wnioskującego o dofinansowanie przedsiębiorcę ubezpieczeniu społecznemu w ZUS i odprowadzenie przez tego przedsiębiorcę składek do ZUS nie tylko za pracowników, ale i za samego siebie, w sytuacji, gdy nic takiego z powyższych przepisów nie wynika;
4. 3. art. 15g ust. 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy COVID-19 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmówienie skarżącemu przyznania i wypłaty ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych obniżonym wymiarem czasu pracy mimo spełnienia wszystkich kryteriów wymaganych przez ustawę, w szczególności dlatego, że skarżący nie był zarejestrowany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz nie udokumentował podlegania ubezpieczeniu społecznemu, co nie stanowi ustawowego kryterium otrzymania dofinansowania
5. II. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
6. 1. art. 145 § 1 pkt c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie zaskarżonego aktu w mocy mimo zaniechania podjęcia przez Wojewódzki Urząd Pracy w Poznaniu czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia kwestii podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu społecznemu w ZUS, co skutkowało przyjęciem błędnym ustaleń faktycznych, że skarżący nie podlega ubezpieczeniu społecznemu w ZUS;
7. 2. art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do uznania uprawnienia skarżącego do przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek dowodowy autora skargi kasacyjnej, gdyż nie spełniał on wymogów przewidzianych w art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Sądy administracyjne co do zasady nie prowadzą postępowania dowodowego i nie dokonują własnych ustaleń faktycznych. Stąd postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w zakresie uzasadnionym celami postępowania sądowoadministracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że zakres możliwych do przeprowadzenia dowodów przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. jest dodatkowo ograniczony przez art. 183 tej ustawy. W nawiązaniu do złożonego wniosku dowodowego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że załączony do skargi kasacyjnej raport miesięczny ZUS-RCA był znany Sądowi I instancji, który rozpoznawał skargę na zaskarżony akt bowiem przed tym Sądem autor skargi kasacyjnej przedłożył wydruk z PUE.

Oba te dokumenty wskazują, że skarżący zgłosił siebie jako płatnika składek, co oznaczać może zgłoszenie jako pracodawcy odprowadzającego składki za pracowników. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej ani w trakcie postępowania administracyjnego ani sądowego nie przedłożył żadnych dokumentów w kwestii podlegania ubezpieczeniu w ZUS. Przy tym dowód ten nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia bowiem przepisów Prawa przedsiębiorców nie stosuje się do działalności wymienionej w art. 6 ust. 1 cyt. ustawy. Tymczasem skarżący kasacyjnie jako osoba prowadząca hodowlę zwierząt nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców.

Nie mogły odnieść zamierzonego skutku powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty dotyczące naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne pod kątem przestrzegania powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie - jak wynika to z akt administracyjnych - organ stał na straży praworządności oraz prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Poczynione przez organ ustalenia – dokonywane w zgodzie z art. 7 i art. 8 kpa - oraz ich ocena znajdują zaś swoje szczegółowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący kasacyjnie, jak wynika z akt załączonych do skargi, prowadzi gospodarstwo rolne, posiada Numer Identyfikacji Podatkowej, nie figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) jako przedsiębiorca. Odprowadza do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Pracy za siebie i za swoich pracowników, do których wynagrodzeń wnioskował o udzielenie dofinansowania. Skarżący kasacyjnie podlega ubezpieczeniu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Przechodząc do naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych w punkcie I ppkt 1, 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia ich łączne rozpoznanie tj. zarzutów naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 6 Prawa przedsiębiorców oraz art. 3 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy w zw. z art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie - należy je uznać za niezasadne. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię autor skargi kasacyjnej powinien wskazać, jak powinna być w jego ocenie właściwa wykładnia tych przepisów, czego jednak nie uczynił.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z art. 3 Prawa przedsiębiorców działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Przepis art. 4 ust. 1 cyt. ustawy precyzuje, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Natomiast w treści art. 6 cyt. ustawy wskazano, że przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że strona prowadzi gospodarstwo rolne, posiada Numer Identyfikacji Podatkowej, nie figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) jako przedsiębiorca.

Nadto odprowadza do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Pracy za siebie i za swoich pracowników, do których wynagrodzeń wnioskował o udzielenie dofinansowania. Skarżący kasacyjnie podlega ubezpieczeniu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Co za tym idzie WSA trafnie uznał, że autor skargi kasacyjnej prowadzący gospodarstwo rolne nie mieści się w katalogu podmiotów wskazanych w art. 15 g ust.1 ustawy COVID-19. Skarżący kasacyjnie złożył wniosek jako osoba prowadząca gospodarstwo rolne (bezsporne). Podmiotami prowadzącymi gospodarstwo rolne mogą być osoby indywidualne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 6 Prawa przedsiębiorców, jej przepisy nie mają zastosowania do m.in. działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów czy wyrobu wina w ciągu roku gospodarczego.

Skarżący kasacyjnie tymczasem prowadzi działalność wskazaną w ww. przepisie. Zasadnie zatem wskazał Sąd I instancji, że ustawodawca odmówił statusu przedsiębiorcy rolnikom indywidualnym, mimo że działalność wytwórcza w rolnictwie może mieć charakter działalności gospodarczej w znaczeniu art. 3 Prawa przedsiębiorców. W świetle przepisów cyt. ustawy do rolnika prowadzącego działalność gospodarczą przepisów tej ustawy nie stosuje się. Rolnik indywidualny może być przedsiębiorcą w świetle prawa prywatnego, natomiast nie musi mieć takiego statusu w prawie publicznym.

W celu ograniczenia negatywnych konsekwencji ekonomicznych związanych z pandemią COVID-19, w tym przede wszystkim w celu utrzymania stworzonych miejsc pracy, podmiot skorzysta z dostępnych form wsparcia przewidzianych m.in. w ustawie o COVID-19. Dotyczy to przede wszystkim określonego w art. 15g ustawy o COVID-19 dofinansowania wynagrodzeń pracowników ze środków FGŚP. Jednakże, czego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej pomoc ta jest skierowana wyłącznie do przedsiębiorców. Wynika to z konstrukcji przepisów art. 15g i następnych ustawy COVID-19, które wskazują, że pomocą nie zostali objęci wszyscy pracodawcy, a określone ich grupy, jak i celu wprowadzenia tego przepisu. Rolnicy prowadzący działalność rolniczą również zostali objęci na podstawie innych przepisów pomocą finansową np. dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19. Art. 15g ustawy COVID-19 definiując uprawnionego do pomocy przedsiębiorcę - poprzez odesłanie do art. 4 ust.1 i 2 lub ust.2 Prawa przedsiębiorców - nie objął nim podmiotów, wobec których w myśl art. 6 Prawa przedsiębiorców ustawy tej nie stosuje się.

Z art.6 cyt. ustawy nie wynika, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, że nie stosuje się dalszych przepisów ustawy tylko "przepisów ustawy nie stosuje się". Ustawodawca w ww. przepisie określił zakres podmiotów, do których kierowana jest pomoc poprzez szereg odwołań pierwszego i drugiego stopnia oraz katalog przesłanek, których łączne spełnienie stanowi conditio sine qua non uzyskania przewidzianych w nim świadczeń. Warunku tego nie spełnił skarżący kasacyjnie. Z ww. odesłań wynika, że beneficjentami rozwiązań przewidzianych w art. 15g ustawy COVID-19 mogą być jedynie przedsiębiorcy w rozumieniu w art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa przedsiębiorców, do których nie kwalifikuje się skarżący kasacyjnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy art. 3 ust. 2 pakt 2 i 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc prawy dotyczą pomocy de minimis, którą przedsiębiorca może otrzymać na świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy pracowników, z wyłączeniem pracowników, dla których otrzymał pomoc de minimis: na wyposażenie lub doposażenie stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w okresie obowiązywania umowy zawartej z pracownikiem na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że złożony w toku postępowania wydruk z PUE nie wskazuje, aby skarżący kasacyjnie z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego podlegał ubezpieczeniu społecznemu. Dokument ten wskazuje jedynie, że zgłosił siebie jako płatnika składek, co oznaczać może zgłoszenie jako pracodawcy odprowadzającego składki za pracowników. Wykazanie tego rodzaju okoliczności niewątpliwie pozostawało obowiązkiem podmiotu zainteresowanego spełnieniem przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia na ochronę miejsc pracy.

Reasumując w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro przepisów Prawa przedsiębiorców nie stosuje się do działalności wymienionej w art. 6 ust. 1 cyt. ustawy to skarżący kasacyjnie jako osoba prowadząca hodowlę zwierząt nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Nadto działalność autora skargi kasacyjnej nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców. W związku z powyższym nie jest on adresatem dla uzyskania pomocy w postaci wypłaty świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19. Dla rolników przewidziano odrębną pomoc w celu złagodzenia negatywnych skutków związanych z pandemią COVID-19. Chodzi tu o pomoc finansowej na operację "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19", o której stanowi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 sierpnia 2020 r., w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 ze zm.).