Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zway dalej sądem I instancji lub WSA) wyrokiem z 5 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 2033/19, po rozpoznaniu skargi M. sp. z o.o. w Ł. (zwanej dalej: spółką lub skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (zwanego dalej: DIAS lub organem) z 20 września 2019 r. nr 1401-IOC.4303.24.2019.1/KZ w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2. zasądził od organu na rzecz skarżącej 2 130 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
DIAS zaskarżył powyższy wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na wskazanej w treści art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2024 r., poz. 935; zwanej dalej: p.p.s.a.) podstawie kasacyjnej – naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) przez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 57 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r., z późn. zm.; zwanego dalej UKC) oraz naruszenie reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (zwanych dalej: ORINS) zawartej w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) Nr 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 294 z 28 października 2016 r.), przez klasyfikację taryfową importowanego towaru bez uwzględnienia wszystkich uwag do sekcji i działów.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz DIAS kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca spółka wniosła o jej oddalenie i utrzymanie w mocy wyroku sądu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a więc naruszeniu prawa materialnego.
Składające się na ww. podstawę kasacyjną zarzuty odnoszą się do identyfikacji towaru (ortez pooperacyjnych – butów pooperacyjnych odciążających przodostopie, które według skarżącej strony powinny zostać zaklasyfikowane do pozycji 9021 WTC kodu Taric 9021 10 10 00 (przyrządy ortopedyczne) ze stawką celną 0%, podczas gdy właściwą klasyfikacją ww. towaru, według skarżącego kasacyjnie organu celnego, winna stanowić pozycja 6402 WTC kod Taric 6402 99 93 00 ze stawką celną 16,8%).
Identyfikując w ten sposób przedmiot sporu kasator w ramach naruszeń materialnych (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) zarzuca WSA naruszenie art. 57 ust. 1 i art. 56 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny. Zauważyć jednak należy, że autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie uzasadnił tego zarzutu, co stanowi naruszenie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W dalszej kolejności w ramach zarzutów prawa materialnego wymieniono naruszenie reguły 1 ORINS przez wadliwe uznanie, wskutek pominięcia not wyjaśniających do pozycji 9021, że towar w postaci ortez pooperacyjnych – butów pooperacyjnych odciążających przodostopie, powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji 9021 WTC kodu Taric 9021 10 10 00 (przyrządy ortopedyczne) ze stawką celną 0%, podczas gdy właściwą klasyfikacją ww. towaru winna stanowić pozycja 6402 WTC kod Taric 6402 99 93 ze stawką celną 16,8%.
Odnosząc się do tak tych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że cały proces identyfikacji towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy celnej, z natury rzeczy wymagający odniesienia się do poszczególnych pozycji i podpozycji Taryfy oraz uwag i wyjaśnień do niej, mieści się w sferze ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 19/04, Wokanda 2004/9/34). Brak jest natomiast jakichkolwiek zarzutów naruszenia prawa procesowego związanych z próbą kwestionowania ustaleń faktycznych.
Stąd też nie jest prawidłowa konstrukcja skargi kasacyjnej sprowadzająca się do wymienienia jako naruszonych przepisów prawa materialnego w postaci przepisów UKC, reguł ORINS i kodów CN, przy całkowitym braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do sfery ustaleń faktycznych, tj. klasyfikacji przedmiotowego obuwia pooperacyjnego. W konsekwencji absolutny brak zarzutów odnoszących się do kwestii ustaleń faktycznych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zweryfikowanie przedstawionych zarzutów ze względu na ich niekompletność. Żaden zarzut nie dotyczy bowiem sfery ustaleń faktycznych, a z tym zagadnieniem, jak już wskazano, wiąże się klasyfikacja towarowa.
Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d) w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2918 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz.1687).