Uzasadnienie
P.W. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie opłaty paliwowej za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 19 grudnia 2012 r.
Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 21 listopada 2012 r. Zamieszczono w niej prawidłowe pouczenie, że przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnoszona w terminie 30 dni od dnia doręczenia za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Gdyni.
Skarga P.W. została przekazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do Dyrektora Izby Celnej w Gdyni za pośrednictwem poczty w dniu 24 grudnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 28 stycznia 2013 r., I SA/Gd 46/13, odrzucił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w przypadku złożenia przez skarżącego skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej. Tymczasem w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał skargę do Dyrektora Izby Celnej w Gdyni za pośrednictwem poczty w dniu 24 grudnia 2012 r., a zatem po upływie – w dniu 21 grudnia 2012 r. – trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi.
Od powyższego postanowienia P.W. wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia go w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W skardze kasacyjnej zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez bezpodstawne przyjęcie w odniesieniu do czynności wniesienia przez stronę skarżącą, że skarga została przez nią wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia i w konsekwencji odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator w szczególności wskazał, że – w jego przekonaniu – obowiązkiem Sądu I instancji było wysłanie skargi na właściwy adres w terminie. Uchybienie temu obowiązkowi skutkuje w ocenie skarżącego kasacyjnie pozbawieniem go możności obrony swoich praw.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Na wstępie należy wskazać, że skarga kasacyjna jest wadliwie skonstruowana. Kasator zarzuca bowiem naruszenie prawa materialnego, wskazując przepis procesowy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Nie stoi to jednak na przeszkodzie rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy dopuszczalne jest odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z tego powodu, że Sąd I instancji przekazał organowi skargę po upływie terminu do jej wniesienia.
Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Jak przyjmuje się w doktrynie (zob. T. Woś, (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 284; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el) i orzecznictwie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08; z dnia 14 stycznia 2011 r., II GSK 1525/10) w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej.
W takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2011 r., II GSK 1525/10; z dnia 5 lutego 2013 r., II GSK 38/13). Wypada jednak podkreślić, że nie można wymagać od sądu, by natychmiast po wpłynięciu skargi odsyłał ją właściwemu organowi w celu naprawienia błędu, który popełniła skarżąca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 17 czerwca 2011 r., II FSK 1272/11). Pogląd ten znajduje szczególne uzasadnienie w przypadku, w którym uchybienie takie wynikło z oczywistej niestaranności skarżącego, o której można z pewnością mówić w sytuacji, gdy został on prawidłowo pouczony co do trybu wniesienia skargi i jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (zob. W. Morys, Skutki procesowe bezpośredniego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2007, nr 2, s. 44).
Odnosząc te rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności wskazać, że skarżący został w zaskarżonej decyzji prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga została skierowana – wbrew treści pouczenia i dyspozycji art. 54 § 1 p.p.s.a. – bezpośrednio do Sądu I instancji 19 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał skargę organowi w dniu 24 grudnia 2012 r. Oznacza to w, że nie zachowano terminu do jej wniesienia. Minął on bowiem w dniu 21 grudnia 2012 r. Jednocześnie należy zauważyć, że Sąd I instancji przekazał skargę w cztery dni robocze po jej otrzymaniu, a zatem niezwłocznie. Pozwala to stwierdzić, że Sąd I instancji przekazując skargę organowi po terminie do wniesienia skargi, nie dopuścił się naruszenia prawa.
W konsekwencji należy przyjąć, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka odrzucenia skargi przewidziana przez art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., tj. wniesienie skargi po upływie przewidzianego terminu, a postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu.
Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.