Postanowienie NSA z 27 lutego 2020 r., I GW 4/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta R. z dnia [...] grudnia 2019 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta R. a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozłożenia na raty zobowiązania względem należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego postanawia:

Skład

Sędzia NSA Henryk Wach przewodniczący
Sędzia NSA Dariusz Dudra przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia del. WSA Arkadiusz Tomczak przewodniczący

Sentencja

umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Uzasadnienie

W dniu 18 grudnia 2019 r. wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta R. a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozłożenia na raty zobowiązania względem należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego. Wnioskodawca wniósł o wskazanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jako organu właściwego.

Z wniosku o rozstrzygnięcie sporu wynika, że w dniu 22 października 2019 r. B. S. złożyła w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w R. oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej w sprawie należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego lub z tytułu nienależnie pobranych świadczeń.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ry., na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) dalej: k.p.a. przekazał wniosek Prezydentowi Miasta R..

Prezydent Miasta R. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego podając, że wierzycielem w sprawie należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego jest Likwidator Funduszu Alimentacyjnego (Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W., Inspektorat w K., [...]). Prezydent Miasta R. występuje w sprawie zaległych należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego tylko w charakterze organu egzekucyjnego, nie mającego kompetencji do umarzania lub rozkładania na raty egzekwowanego zobowiązania i nie jest organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

W odpowiedzi na wniosek ZUS uznał się za organ właściwy do rozpoznania wniosku B. S..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z innych przyczyn, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt. 1-2 p.p.s.a., stało się bezprzedmiotowe.

Przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 p.p.s.a., jest spór o właściwość lub spór kompetencyjny. Jeżeli po wszczęciu tego rodzaju postępowania sam spór przestanie istnieć, to niewątpliwie postępowanie o jego rozstrzygnięcie staje się bezprzedmiotowe. Typowym przypadkiem ustania sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego jest sytuacja, w której jeden z organów pozostających w sporze negatywnym uznaje swoją właściwość (kompetencję), a pozostałe organy akceptują to stanowisko. W takiej sytuacji przedmiot postępowania przestaje następczo istnieć, co stanowi przesłankę umorzenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W niniejszej sprawie jeden z organów pozostających w sporze negatywnym, tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał swoją właściwość (pismo z dnia [...] lutego 2020r. - k. 13 akt sądowych).

Wobec powyższego należało uznać, że spór kompetencyjny w przedmiotowej sprawie przestał istnieć, a postępowanie w sprawie jego rozstrzygnięcia podlega umorzeniu jako następczo bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2 i art. 193 p.p.s.a.).