Postanowienie NSA z 25 stycznia 2006 r., I GZ 1/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2175/05 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 27 czerwca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA - Halina Wojtachnio

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 25 stycznia 2006 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym:

| |

|Sędzia NSA - Halina Wojtachnio |

| | po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2175/05 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 27 czerwca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych postanawia:

oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 listopada 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 2175/05, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 27 czerwca 2005 r. Nr [...]/ars wydanej w przedmiocie wymiaru należności celnych - odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu, wnioskodawca nie wykazał istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji M. N. wskazał ogólnie na ciężką sytuację finansową, przez co nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania tej decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, pozostaje na utrzymaniu żony, która otrzymuje wynagrodzenie około 1200 zł netto miesięcznie (w załączeniu zaświadczenie o zarobkach). Na utrzymaniu żony pozostaje również jego 8-letni syn. Skarżący wraz z rodziną zamieszkuje u rodziców żony i nie posiada innego majątku. W przypadku konieczności uiszczenia żądanej kwoty (5.670 zł), jego rodzina pozostałaby bez środków do życia.

W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia jemu i jego rodzinie znacznej szkody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Kontroli kasacyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zażaleniowym poddane zostało postanowienie Sądu pierwszej instancji wydane w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przepis ten, w zakresie istotnym dla rozpoznawanego zagadnienia, stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.

Wprowadzona w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak każdy zatem wyjątek od zasady, stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez objęcie skarżącego ochroną tymczasową może nastąpić tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa wyżej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wykazał istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący posłużył się jedynie ogólnym stwierdzeniem, że znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, a ciężar utrzymania gospodarstwa domowego spoczywa na jego żonie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zdaniem NSA, okoliczności przedstawione w zażaleniu na zaskarżone postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji są niewystarczające do skutecznego podważenia prawidłowości stanowiska przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Z uwagi na to, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, sytuacja skarżącego w niniejszej sprawie nie wymaga zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Należy ponadto wskazać, że wykonanie decyzji organu celnego dotyczącej wymiaru należności celnych nie łączy się w każdym przypadku z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w wypadku ewentualnego uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot cła.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i orzekł o jego oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.