Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/GI 171/19, odrzucił skargę S. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] grudnia 2019 r., w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjną.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:
S. w K. wniosło 21 stycznia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która została podpisana przez wiceprezesa zarządu W. S. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 28 lutego 2019 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (np. KRS), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przesyłka polecona zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została doręczona stronie skarżącej 8 marca 2019 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca w ustawowym terminie przedłożyła uchwałę z 28 stycznia 2019 r. o powołaniu dotychczasowego wiceprezesa zarządu na stanowisko prezesa zarządu, załącznik do wniosku o zmianę danych w Krajowym Rejestrze Sądowym (druk KRS-ZK), w celu wykreślenia dotychczasowego prezesa zarządu i wpisania w jego miejsce dotychczasowego wiceprezesa zarządu, a także kopię jego nadania do sądu rejestrowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucając skargę strony wskazał, że termin wyznaczony wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi (odpisu z KRS) upłynął bezskutecznie 15 marca 2019 r. Wprawdzie strona złożyła dokumenty w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jednakże nie czyniły one zadość ww. wezwaniu. Z dokumentów tych wynikało bowiem jedynie, że uchwałą z [...] stycznia 2019 r. powołano nowego prezesa zarządu. W dalszym ciągu nie wiadomo jednak, jaki był sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień podpisania skargi, nie nadesłano bowiem odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.
Zażalenie na to postanowienie złożyło skarżące Stowarzyszenie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu rażące naruszenie prawa, poprzez jego wydanie na podstawie błędnej oceny stanu prawnego. Wskazało, że wiedza o wpisach do KRS jest wiedzą notoryjną, będącą w posiadaniu sądu, a skarga została podpisana prawidłowo, bo złożenie skargi nie jest zaciągnięciem zobowiązania finansowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przede wszystkim podkreślenia wymaga, że obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu osoby prawnej (Stowarzyszenia) ciąży na stronie postępowania już przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wynika to wprost z przepisów ustawy p.p.s.a., tj. art. 29 w zw. z art. 28 § 1. Brak dokumentu, z którego wynika takie umocowanie, stanowi brak formalny, uniemożliwiający przyjęcie skargi do rozpoznania.
Sąd I instancji, stwierdziwszy omawiany brak formalny, wezwał stronę do jego usunięcia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., precyzyjnie wskazując, jakie dokumenty należy nadesłać oraz jakie są skutki niewykonania wezwania (tj. odrzucenie skargi).
Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że z dokumentów nadesłanych przez stronę nie wynika sposób reprezentacji Stowarzyszenia. Innymi słowy, wezwanie Sądu nie zostało prawidłowo wykonane.
W tym miejscu zauważyć wypada, że z załączonej uchwały z [...] stycznia 2019 r. wynika jedynie, że W. S. został powołany na prezesa zarządu. Natomiast nie wynika, w jaki sposób Stowarzyszenie może podejmować ważne czynności prawne, w tym czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Istotne było to kto na dzień złożenia skargi tj. 21 stycznia 2019 r. był uprawniony do jej podpisania.
Złożenie dopiero wraz zażaleniem informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z KRS nie może przynieść oczekiwanego przez stronę skutku, bowiem termin na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie. Natomiast argument strony, że "wiedza o wpisach do KRS jest wiedzą notoryjną będącą w posiadaniu sądu" nie mógł zostać uwzględniony, bowiem z art. 29 p.p.s.a. wprost wynika, że przedstawienie takiego dokumentu jest obowiązkiem strony. Obowiązek ten w niniejszej sprawie wynikał także z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA z 28 lutego 2019 r.
W tych okolicznościach NSA uznał, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wobec nieuzupełnienia, pomimo wezwania, braku formalnego w terminie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.