Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 listopada 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 686/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu dotacji.
Sąd I instancji wskazał, że pismem z 29 sierpnia 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu dotacji.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 27 września 2018 r. skarżąca została wezwana oraz usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 493 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca ww. wezwania została skierowana na adres skarżącej i awizowana w dniu 8 października, a następnie w dniu 16 października 2018 r., a wobec niepodjęcia przesyłki w terminie zwrócona nadawcy w dniu 29 października 2018 r. Doręczenie zastępcze w dniu 22 października 2018 r. zostało stwierdzone zarządzeniem z dnia 29 października 2018 r.
Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że należny wpis od skargi nie został uiszczony.
Nie zostały też uzupełnione w terminie braki formalne skargi (brak podpisu skargi przez skarżącą, ewentualnie nadesłania skargi własnoręcznie podpisanej).
W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych (brak podpisu skarżącej) oraz fiskalnych skargi (brak uiszczenia należnego wpisu). W tym stanie rzeczy Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu.
Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 69 w zw. z art. 73 § 1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi w sytuacji, gdy wskutek braku prawidłowego doręczenia pisma z Sądu nie otrzymała pisma zobowiązującego ją do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi pod rygorem ujemnych skutków. W tym stanie rzeczy w ocenie skarżącej należy przyjąć, że bieg terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie rozpoczął jeszcze biegu.
Argumentację na poparcie powyższego zarzutu skarżąca zawarła w uzasadnieniu zażalenia. Skarżąca kwestionuje skuteczność doręczenia przedmiotowego wezwania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Przepisy te wprowadzają fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że na ich podstawie – wbrew faktom – uznajemy przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu". Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest bowiem czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu.
Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której w/w wezwanie Sądu zostało przesłane skarżącej na wskazany przez nią adres wynika, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 8 października 2018 r., zaś ponowne – w dniu 16 października 2018 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy w dniu 24 października 2018 r. Z koperty wynika również, iż umieszczono zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, które umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej.
Sąd I instancji, na podstawie art. 73 p.p.s.a., słusznie uznał zatem przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem 22 października 2018 r. Stwierdzenie skarżącej, że awiza nie otrzymała, może być uznane jedynie za przypuszczenie, jednak aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musiałby uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, czego jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie uczynił.
Wobec zatem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym w wezwaniu terminie, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.