Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 24 sierpnia 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 czerwca 2005r. sygn. akt II SA/Sz 4/05 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego
postanawia:
oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2005r. sygn. akt II SA/Sz 4/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego uznając, że skarżący F. N. nie wykazał istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), od których zależy możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił w swoim wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani nie wskazał, jakie trudne do odwrócenia skutki mogłoby spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpatrzeniem wniesionej skargi. W ocenie Sądu podniesione przez skarżącego okoliczności, takie jak niskie dochody oraz konieczność utrzymania członków rodziny, nie stanowią wystarczających przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na to postanowienie F. N. podniósł, że jest zmuszony sprzedać mieszkanie, aby spłacić dług celny w kwocie 10621,30 złotych, oraz że Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie nie wyraził zgody na spłacenie długu celnego w ratach. Skarżący stwierdził, że nie może uzyskać kredytu, z uwagi na zbyt niskie dochody, a w przypadku, gdy jego rodzina straci stałe miejsce zamieszkania, prawdopodobnie córka będzie musiała zrezygnować z dalszego toku nauczania. Dołączył zaświadczenie o zarejestrowaniu małżonki skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Stargardzie Szczecińskim, jako bezrobotnej nieposiadającej prawa do zasiłku, oraz zaświadczenie, z którego wynika, że córka skarżącego studiuje w trybie dziennym i pobiera stypendium socjalne w kwocie 215,00 złotych a także zaświadczenie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Stargardzie Szczecińskim, że Feliks i Elżbieta Niemiec złożyli wspólne zeznanie podatkowe za rok 2004, w którym wykazali łączny dochód w kwocie 12.248,80 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy, np. wskutek nakazanej nią rozbiórki spornego obiektu.
W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej jest niedopuszczalne. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa wyżej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżący we wniosku z dnia 12 kwietnia 2005r. nie wykazał istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący posłużył się jedynie stwierdzeniem, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej, co nie uzasadnia zaistnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie.
Zdaniem NSA, powoływanie się przez skarżącego na ewentualną utratę stałego miejsca zamieszkania jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, w szczególności mając na uwadze wysokość wymiaru należności celnych. Podniesione przez skarżącego w zażaleniu okoliczności nie mogą zatem skutecznie zakwestionować prawidłowości przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska w zaskarżonym postanowieniu. Z uwagi na to, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, sytuacja skarżącego w niniejszej sprawie nie wymaga zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Należy ponadto wskazać, że wykonanie decyzji organu celnego dotyczącej wymiaru należności celnych nie łączy się w każdym przypadku z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w wypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot cła.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. Zgodnie z art. 197 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.