Postanowienie NSA z 18 lipca 2007 r., I GZ 101/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. – Firma Handlowa "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Go 2131/05 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Spedycji Międzynarodowej [...] Warszawa S.A. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...]sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie

Skład

sędzia NSA Maria Myślińska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Go 2131/05 odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z dnia 19 grudnia 2006 r., wniesioną przez T. K. – Firma Handlowa "[...]", reprezentowanego przez radcę prawnego Ireneusza Łukowiaka, z powodu nieuiszczenia wpisu stałego od skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu, ponieważ zaskarżony tą skargą wyrok Sądu I instancji został wydany w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie, wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie T. K. wniósł o zmianę wydanego postanowienia lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim podnosząc, że przytoczone w zaskarżonym postanowieniu fakty w rzeczywistości dotyczą rozstrzygnięcia sporu z organem celnym, którego przedmiotem był wymiar długu celnego i podatku od towarów i usług, a nie wznowienie postępowania administracyjnego. Skarżący wyjaśnił, że Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w której organ ten określił kwotę należności celnych, co zdaniem skarżącego wskazuje, że przedmiotem postępowania sądowego była należność pieniężna podlegająca wpisowi stosunkowemu, a nie stałemu, jak przyjął to Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu.

Ponadto skarżący podniósł, że Sąd I instancji nigdy nie traktował składanych przez Przedsiębiorstwo Spedycji Międzynarodowej [...] Warszawa S.A. w Warszawie skarg jako odnoszących się do decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego lecz jako skargi na decyzje określające kwotę długu celnego, określając jednocześnie wpisy stosunkowe od wartości przedmiotu sporu. W konsekwencji, wnoszący skargę kasacyjną, miał uzasadnione podstawy, by oczekiwać na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, bowiem w rzeczywistości skarga kasacyjna dotyczy wyroku oddalającego skargę na decyzję organu celnego określającą wysokość zobowiązania wobec Skarbu Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania, albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w sprawach skarg dotyczących postanowień lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł. Zgodnie natomiast z § 3 powyższego rozporządzenia Rady Ministrów wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Decyzją tą Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Świecku z dnia 25 kwietnia 2005 r., która została wydana w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w Świecku z dnia 9 stycznia 2003 r. Postępowanie zakończone tą ostatnią decyzją zostało wznowione przez Naczelnika Urzędu Celnego w Świecku postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2004 r. na podstawie art. 241 § 1, art. 243 § 1 i 2 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w związku z ustaleniem, że dołączone do zgłoszenia celnego świadectwa pochodzenia towaru nie są autentyczne.

Skoro zatem wniesiona do Sądu I instancji skarga dotyczyła decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, to podlegała wpisowi stałemu w wysokości 200 zł bez względu na wysokość należności celnych w niej ustalonych. W takiej sytuacji, skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę na przedmiotową decyzję podlegała wpisowi stałemu w wysokości połowy wpisu od skargi, a więc w kwocie 100 zł, który to wpis reprezentujący skarżącego radca prawny obowiązany był uiścić bez wezwania.

Wobec tego, że wpis stały od skargi kasacyjnej nie został uiszczony, Sąd

I instancji postąpił prawidłowo odrzucając tę skargę na mocy art. 221 p.p.s.a.

Zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia nie podważa przytoczony w zażaleniu argument, iż w postępowaniu przed Sądem I instancji pobrano od skargi wpis stosunkowy. Jak wynika z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed Sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Według art. 230 § 2 p.p.s.a. skarga i skarga kasacyjna to traktowane oddzielnie pisma podlegające wpisom stosunkowym lub stałym. Wpis od skargi kasacyjnej nie jest częścią faktycznie pobranego wpisu od skargi, lecz stanowi samodzielnie obliczoną opłatę od pisma. Przyjęta w rozporządzeniu wykonawczym metoda obliczania wpisu od skargi kasacyjnej (§3) oznacza, że od skargi kasacyjnej pobiera się połowę wpisu należnego, a nie faktycznie pobranego od skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.