Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2012 r., F. Spółka z o.o. w W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji strona dozna znacznej szkody. Aktualnie wnioskodawca ma zajętą część ruchomości oraz konto bankowe. Same czynności zabezpieczające doprowadziły do częściowej utraty płynności finansowej i wszczęcia postępowań egzekucyjnych należności publicznoprawnych. Toczące się postępowania doprowadziły do tego, że skarżąca musiała zrezygnować z udziału w procedurach zamówień publicznych, z których uzyskiwała część swoich kontraktów. Skarżąca nie może mianowicie uzyskać dokumentów, z których wynikałoby, że nie zalega ona z uiszczaniem podatków, składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. W tej sytuacji skarżąca uzyskuje niższe dochody i dostaje zlecenia jedynie na podwykonawstwo.
Utrata klientów może z kolei doprowadzić do redukcji zatrudnienia, a nawet do likwidacji części działalności. Skarżąca nie będzie bowiem miała środków na inwestycje i rozwój w czasie bieżącym, gdy takie inwestycje są konieczne. Z kolei odzyskanie kwot pobranych przez organ egzekucyjny w późniejszym czasie w wypadku uwzględnienia skargi nie będzie mogło doprowadzić do naprawienia szkody, która niewątpliwie zostanie wywołana wykonaniem zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 520/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, powołując się na treść art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., stwierdził, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może postanowić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, wskazana powyżej przesłanka nie została przez stronę skarżącą wykazana, bowiem uzasadnienie wniosku wskazuje jedynie na potencjalną możliwość wystąpienia w wypadku wykonywania zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji głównym argumentem strony, podniesionym we wniosku jest to, że w wyniku wykonywania przez organ celny zaskarżonej decyzji strona musiała zrezygnować z udziału w procedurach zamówień publicznych, z których uzyskiwała część swoich dochodów. Argumentacja ta tworzy przekonanie, że działalność spółki prowadzona w trybie zamówień publicznych jest głównym polem jej działania. Tymczasem, argumentacja ta nie znajduje poparcia w materiale dowodowym. Zdaniem WSA skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że bierze udział w procedurach zamówień publicznych. Co istotne, z nadesłanych jako załączniki do wniosku decyzjach organów celnych obu instancji w przedmiocie rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowej nie wynika, aby spółka podnosiła w ramach tych postępowań argument uniemożliwienia udziału w procedurach zamówień publicznych. Przeciwnie, organy te stwierdziły w sposób przejrzysty i logiczny, że skarżąca jest w stanie prowadzić swoją działalność w sposób umożliwiający spłatę przedmiotowej zaległości podatkowej bez konieczności rozkładania jej spłaty na raty.
Natomiast uwzględniając rodzaj i charakter wykonywanej przez stronę działalności gospodarczej, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie jest to działalność "niszowa". Strona świadczy usługi wielu podmiotom i to poza procedurą zamówień publicznych. Odbiorcami tych usług są zarówno podmioty prowadzące działalność gospodarczą, jak również indywidualni odbiorcy. Skarżąca również nie przedłożyła żadnych dokumentów, ani materiałów źródłowych, z których wynikałoby, że jej obecne obroty uległy zmniejszeniu, czy też, że traci swoich klientów. Tego typu twierdzenia, są tylko oświadczeniami spółki, zawartymi w przedmiotowym wniosku.
Na powyższe postanowienie F. Spółka z o.o. w W. wniosła zażalenie, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują na wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca stwierdziła, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji nie miała ona możliwości wykazania, że brała udział w procedurach zamówień publicznych, bowiem udziału w nich nie brała. Natomiast przyczyną dla której skarżąca nie brała udziału w tych postępowaniach było niespełnienie przez spółkę nakładanych procedurą obowiązków, tj. złożenia zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Konsekwencją tej sytuacji jest pogorszenie ekonomicznej sytuacji skarżącej i potencjalna utrata płynności finansowej. To z kolei przełoży się na funkcjonowanie spółki jako całości, w tym na sytuację osób w spółce zatrudnionych oraz ze spółką współpracujących.
Skarżąca wraz z zażaleniem złożyła rachunek zysków i strat za rok 2011 oraz za pierwszy kwartał roku 2012.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata zobowiązań podatkowych nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Zasadnie zatem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.
Powyższej oceny nie zmienia też argument, że skarżąca musiała zrezygnować z udziału w procedurach zamówień publicznych, z których uzyskiwała część swoich kontraktów. Po pierwsze jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, a czemu nie zaprzeczyła sama skarżąca, działalność spółki prowadzona w trybie zamówień publicznych, nie jest jej głównym polem działalności gospodarczej. Skarżąca spółka prowadzi stację kontroli pojazdów oraz warsztat. Zatem świadczy usługi wielu podmiotom i to poza procedurą zamówień publicznych. Odbiorcami tych usług są zarówno podmioty prowadzące działalność gospodarczą, jak również indywidualni odbiorcy. Poza tym z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz w zażaleniu wynika, że skarżąca wciąż prowadzi działalność gospodarczą i brak jest jakichkolwiek informacji, aby utraciła płynność finansową.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika zatem aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Dokonanej oceny nie zmienia również wykazana przez skarżącą w zażaleniu strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej.
Wobec powyższych ustaleń trudno uznać, aby zapłata żądanych przez organ należności miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Podkreślić natomiast należy, iż Sąd ma możliwość dokonania zmiany w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały podjęcie tego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.