Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 643/16, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 2 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Przedstawiając stan sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd pierwszej instancji) wyjaśnił, że w następstwie złożonego przez A. sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, postanowieniem z dnia 1 września 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w kwocie przewyższającej 10.000 zł, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
W związku ze złożonym sprzeciwem, postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. Sąd pierwszej instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Zarządzeniem z dnia 23 listopada 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi z uwzględnieniem zakresu przyznanego jej prawa pomocy. Jak wynika z akt sprawy skarga nie została opłacona. W takim stanie sprawy Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę wskazując na treść art. 220 § 3 p.p.s.a., stwierdził, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że termin do uiszczenia wpisu sądowego rozpoczął bieg 28 listopada 2016 r. i upłynął z dniem 5 grudnia 2016 r. W tak zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi, co wynikało z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w konsekwencji czego skarga podlegała odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 174 pkt 1 p.p.s.a, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów prawa i pozbawienie skarżącą spółkę prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania przedmiotowej sprawy przez niezawisły sąd w związku z brakiem wpisu stosunkowego od złożonej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: ppsa), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 ppsa). W przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu pisma do sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 ppsa). Jak wynika z akt sprawy, sytuacja majątkowa skarżącej została przez Sąd oceniona. Stronie przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym - poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie przewyższającej 10.000 zł. - postanowieniem referendarza sądowego z 1 września 2016 r., które postanowieniem z 3 października 2016 r. WSA utrzymał w mocy. W zarządzeniu z 23 listopada 2016 r. skarżącą wezwano zaś do uiszczenia wpisu w wysokości, która nie przekracza tej kwoty - jest równa 10.000 zł. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono stronie w dniu 28 listopada 2016 r. W tej sytuacji termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 5 grudnia 2016 r. (poniedziałek).
W tak zakreślonym terminie strona nie uiściła wymaganego wpisu od skargi. Tym samym prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę skarżącej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji