Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 24 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 606/18, mocą którego w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie) - wezwano likwidatora Spółki A w likwidacji do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 2031 zł.
Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył zażalenie na powyższe zarządzenie. Postanowieniu zarzucono naruszenie § 2 ust. 5 rozporządzenia oraz art. 233 w zw. z art. 230, w zw. z art. 220 §3 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 84 Konstytucji RP i art. 217 Konstytucji RP. a także wydanie zarządzenia z naruszeniem art. 252 § 3 oraz art. 243 § 1 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2) p.p.s.a., wobec nierozpoznania i niedoręczenia stronie postanowienia w przedmiocie prawa pomocy pomimo złożenia przez stronę wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych - jak w skardze kasacyjnej - wraz z załączonym stosownym formularzem.
Stawiając takie zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie;
Pełnomocnik podniósł, że opłaty sądowe stanowią swoistego rodzaju daninę publiczną, a zatem podobnie jak podatki (art. 84 Konstytucji RP) - powinny być uregulowane ustawowo (str. 63 uzasadnienia rządowego projektu ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druk nr 2582 Sejmu RP IV Kadencji). Opłaty sądowe w sprawach sądowoadministracyjnych regulowane są w przywołanym już rozporządzeniu, co jest niezgodne z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Wobec tego, pełnomocnik podniósł, że nie mógł być zastosowany § 2 ust. 5 rozporządzenia RM wobec jego niekonstytucyjności. Nie można zatem było w konsekwencji zastosować art. 230 p.p.s.a. oraz sankcji z art. 220 § 3 tej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów związanych z ich udziałem w sprawie. W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym jest, m.in. skarga (§ 2).
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym. Należy wskazać, że Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 2031 zł, bowiem stosownie do § 3 cytowanego rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. W sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 406057,95 zł. Zaskarżone zarządzenie jest, zatem prawidłowe i nie narusza prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, z p.p.s.a., w tym art. 230 § 1 p.p.s.a. wynika, że od pism pobiera się wpis (...), a ponadto, zgodnie z art. 233 p.p.s.a., którego to przepisu pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje, to właśnie Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi wysokości i zasady pobierania wpisu.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niedoręczenia postanowienia w sprawie prawa pomocy wskazać należy, że pełnomocnik strony nie odebrał odpisu postanowienia w okresie 14 dnia od wysłania pierwszego UPD i zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a. uznano, że został on doręczony.
Zaskarżenie zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu prowadzi do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jedynie, czy zachodziły podstawy prawne do wezwania o uiszczenie wpisu i czy wysokość tej opłaty została określona zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji