Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu od wyroku tegoż Sądu z dnia 9 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Po 460/04 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej opłaty manipulacyjnej po wznowieniu postępowania.
Podstawą odrzucenia skargi jest to, że radca prawny wnosząc skargę kasacyjną nie uiścił wpisu stałego, do którego był zobowiązany na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Sąd zwrócił uwagę, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały stosowanie do art. 231 p.p.s.a.
Przedmiotem w niniejszej sprawie nie są należności pieniężne, gdyż decyzja kończąca postępowanie celne prowadzone na skutek wniosku o wznowienie postępowania rozstrzyga kwestię legalności postępowania zwyczajnego, a w konsekwencji także prawidłowości decyzji pierwotnej załatwiającej sprawę celną co do meritum.
Zdaniem Sądu, z uwagi na powyższe z mocy § 3 w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – dalej rozporządzenie, wpis w rozpoznawanej sprawie wynosił 100 zł. Radca prawny wnoszący skargę kasacyjną w imieniu Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu powinien był bez wezwania uiścić wpis stały w powyższej kwocie. Ponieważ w terminie wymaganym do wniesienia skargi kasacyjnej, tj. do dnia 9 października 2006 r. wpis ten nie został uiszczony, dlatego Sąd na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 178 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie w imieniu Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu złożył pełnomocnik w osobie radcy prawnego, wnosząc o jego uchylenie.
Na uzasadnienie zarzutów podniesiono, iż istotnym jest, że w tej sprawie skarżącym był Jarosław Błędowski. Natomiast Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wnoszącym skargę kasacyjną, wobec czego nie było wiadome czy i na jakiej podstawie prawnej oraz w jakiej wysokości ustalony został wpis od skargi Jarosława Błędowskiego.
Skarżący zarzucił, że z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącego – adwokat był przez Sąd I instancji wzywany do uiszczenia wpisu, mimo że jak wynika z zarządzenia Sądu podstawą jego ustalenia był także § 2 ust. 5 rozporządzenia.
Zdaniem skarżącego niezrozumiałym jest dlaczego ten sam przepis prawa stanowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej. Taki odmienny tryb procedowania stanowi nieuzasadnione odstępstwo od zasady równości stron postępowania.
Przywołując orzecznictwo Sądu Najwyższego skarżący zarzucił, że przy stosowaniu procedury sądowej należy mieć na uwadze, iż przepisy regulujące kwestie kosztów sądowych spełniają tylko służebną role w stosunku do norm regulujących sam przebieg procesu i z tego powodu nie mogą wywierać ujemnego wpływu na prawidłowy wymiar sprawiedliwości.
Skarżący zarzucił, że strona wnosząca skargę kasacyjną reprezentuje Skarb Państwa, ma odpowiednie środki pozwalające jej na opłacenie składanych środków odwoławczych, zatem także pełnomocnik skarżącego winien był być wezwany przez Sąd do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest bezzasadne.
W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została odrzucona, gdyż żalący się zastąpiony przez radcę prawnego nie uiścił wpisu stałego przy wniesieniu tej skargi.
Należało wobec tego ocenić, czy Sąd I instancji trafnie przyjął wpis stały zamiast stosunkowy.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie skargi dotyczącej decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania zostało wszczęte w czasie obowiązywania ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że zastsowanie ma także wymienione rozporządzenie w związku z art. 233 tej ustawy. Przepisy tego rozporządzenia w § 1 określiły w jakich sprawach pobierany jest wpis stosunkowy. W § 2 enumeratywnie wymieniono w jakich sprawach pobiera się wpis stały. Do tych stałych zalicza się między innymi w § 2 pkt 5 decyzje wydane w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Nie uzależniono ich od wysokości należności pieniężnych. Podstawą zaś do dokonania w sprawie wpisu od skargi kasacyjnej jest § 3 tego rozporządzenia. Przepis ten określa, że wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mnie jednak niż 100 zł. Skoro wpis stały od skargi na decyzje wydane w trybie wznowienia postępowania administracyjnego wynosi 200 zł (§ 2 ust. 5 rozporządzenia), to wpis od skargi kasacyjnej w takiej sytuacji wynosi 100 zł (§ 3 w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia).
Opłatą w wysokości stałej jest zatem zawsze wpis od skargi kasacyjnej w sprawach, w których wpis od skargi został określony w wysokości stałej.
W związku z powyższym, skoro wpisem w przedmiotowej sprawie jest wpis stały, Sąd I instancji był uprawniony na mocy art. 221 p.p.s.a. odrzucić skargę kasacyjną wniesioną w imieniu skarżącego przez radcę prawnego, z uwagi na jej nieopłacenie.
Strona w zażaleniu starała się uzasadnić stanowisko, że skoro nie wnosiła w rozpoznawanej sprawie skargi do Sądu, a nadto, że pełnomocnik skarżącego Jarosława Błędowskiego był wezwany przez Sąd do uiszczenia wpisu od skargi, to przy zachowaniu zasady równości stron postępowania także pełnomocnik skarżącego winien być wezwany do wniesienia wpisu od skargi kasacyjnej.
Kwestie te nie mają znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że skarga do Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie została wniesiona w dniu 12 sierpnia 2004 r., a więc w dacie obowiązywania § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia, na mocy którego sąd administracyjny miał obowiązek wezwania strony do uiszczenia wpisu stałego. Przepis ten na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. utracił moc z dniem 17 marca 2006 r. (sygn. SK 11/05, UTKA-2006/3/27 – Dz.U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322).
Niemniej nawet w okresie obowiązywania uchylonego § 5 ust. 2 rozporządzenia reprezentowany był pogląd, iż przepis ten odnosił się wyłącznie do skargi, natomiast nie miał zastosowania do skargi kasacyjnej (post. NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt GZ 21/04 niepubl.).
Dodać należy, że w ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, iż art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz nie są niezgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.
Zatem zarzuty żalącego się co do naruszenia zasady równości stron postępowania przy uiszczaniu wpisu od skargi kasacyjnej w świetle stwierdzeń ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie mogły być uznane za skuteczne.
Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu – na podstawie art. 197 w zw. z art. 184 p.p.s.a. – zażalenie zostało oddalone.