Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 9 października 2013 r., III SA/Gl 1349/13, po rozpoznaniu wniosku P. D., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący nie przedstawił powodów, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast trudna sytuacja majątkowa P. D. nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania aktu. WSA wyjaśnił ponadto, że dokumenty dołączone przez P. D. do wniosku o przyznanie prawa pomocy (rozpatrzonego [...] sierpnia 2013 r.), pozwoliły zbadać sytuację finansową skarżącego, jednak nie były wystarczające, aby pozytywnie rozstrzygnąć wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Ponadto Sąd zwrócił uwagę na ograniczenia w prowadzeniu egzekucji administracyjnej – art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – które to ograniczenia gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, do humanitarnej egzystencji.
P. D. wniósł zażalenie na postanowienie z 9 października 2013 r., zarzucając błędne ustalenie przez Sąd, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji (spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków). Skarżący podniósł, że wykonanie decyzji pozbawi go środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Według skarżącego jego sytuacja finansowa jest tak trudna, że przyznano mu prawo pomocy. Wnoszący zażalenie podał także, że jego stan zdrowia pogorszył się, zaś ograniczenia w prowadzeniu egzekucji administracyjnej nie przewidują ograniczenia w egzekucji środków pieniężnych niezbędnych na zakup leków i na leczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Powołany przepis przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do ustawowych przesłanek ustawodawca zalicza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).
W rozpoznawanej sprawie skarżący jedynie ogólnie opisał swoją sytuację finansową, a przedstawione przez niego okoliczności nie świadczą o spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa, jak już wspomniano, na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04), a obowiązkiem sądu jest w tej sytuacji ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Należy również zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest też to, że – w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony – już uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.