Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 5 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1078/18, odrzucił zażalenie K. K. na postanowienie tego Sądu z 27 stycznia 2020 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na rozprawie oddalił skargę K. K. na ww. decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
W piśmie z dnia 11 lipca 2019 r. (nadanym 12 lipca 2019 r.) skarżący sformułował wnioski o: sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 24 czerwca 2019 r. oraz przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącemu przywrócenia wskazanego terminu. Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 17 grudnia 2019 r.
Następnie, postanowieniem z dnia 27 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lutego 2020 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia, poprzez złożenie odpisu zażalenia celem doręczenia stronie przeciwnej oraz wskazanie, czy wnosi o uchylenie, czy też o zmianę zaskarżonego postanowienia. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do usunięcia braków zażalenia została doręczona skarżącemu, w trybie doręczenia zastępczego, z dniem 19 marca 2020 r. Wezwanie do usunięcia powyższych braków formalnych zażalenia pozostało bez odpowiedzi, zaś termin na ich usunięcie upłynął bezskutecznie z dniem 26 marca 2020 r., z uwagi na skuteczne doręczenie wezwania w dniu 19 marca 2020 r.
Wobec tego Sąd odrzucił zażalenie na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Ponadto, w marcu 2020 r. przebywał w Wielkiej Brytanii, mając zaplanowany powrót (wykupiony bilet) na 13 marca 2020 r., jednak w związku z zwieszeniem lotów w stanie epidemii COVID-19 jego powrót nastąpił z 60-dniowym opóźnieniem. Wniósł jednocześnie o przywrócenie terminów i o sporządzenie odpisu zażalenia dla strony przeciwnej, gdyż zaginęła mu kopia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Z kolei w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
W związku ze stwierdzeniem braków formalnych zażalenia na postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku, Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do ich uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Przesyłkę doręczono w trybie zastępczym 19 marca 2020 r. Jak wynika z dołączonej do akt sprawy koperty zawierającej wezwanie, przesyłka była dwukrotnie awizowana (5 i 13 marca 2020 r.), a następnie zwrócona do nadawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 433) od dnia 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego. Następnie, rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491) ogłoszono stan epidemii. Zgodnie natomiast z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 31 marca 2020 r. o zwalczaniu COVID-19, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Wprawdzie przepis został wprowadzony do ustawy w dniu 31 marca 2020 r., niemniej uznać należy, że skoro ustawodawca wskazał w nim wprost, że normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii, lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego, skutki ww. przepisu obejmują również terminy, których bieg przypada na okres od 14 marca 2020 r. do 31 marca 2020 r. Należy, zatem przyjąć, że od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych.
Wstrzymanie rozpoczęcia biegu terminów oznacza z kolei, że terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie biegną w okresie trwania powyższego stanu. Terminy te rozpoczynają swój bieg dopiero od dnia uchylenia powyższego stanu, co nastąpiło na mocy art. 68 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875), zgodnie z którym terminy, o których mowa w art. 15 zzs, których bieg nie rozpoczął się albo uległ zawieszeniu na podstawie tego przepisu, rozpoczynają swój bieg albo biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy (16 maja 2020 r.).
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że siedmiodniowy termin do wykonania wezwania doręczonego skarżącemu w dniu 19 marca 2020 r. rozpoczął swój bieg w dniu 24 maja 2020 r. (niedziela), a upłynął 1 czerwca 2020 r. (poniedziałek). Wprawdzie Sąd I instancji nieprawidłowo określił termin na wykonanie wezwanie jako 26 marca 2020 r., nie wziąwszy pod uwagę wyżej wymienionych szczególnych przepisów, jednak nie miało to w sprawie znaczenia, ponieważ – jak wynika z akt sprawy – także do dnia 1 czerwca 2020 r. wezwanie nie zostało wykonane ani w zakresie wskazania zakresu żądania, ani w zakresie doręczenia odpisu zażalenia. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.