Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 listopada 2020 r., sygn. akt II SPP/Go 60/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił sprzeciw Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 23 października 2019 r. w sprawie ze skargi Z. na decyzję Z. z [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.
Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z 26 września 2019 r., sygn. akt II SPP/Go 89/19 referendarz sądowy odmówił Z. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 23 października 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: p.p.s.a.).
Skarżący w treści pisma z 24 października 2019 r., przy którym doręczony mu został odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem, został pouczony o braku środka zaskarżenia od przedmiotowego postanowienia.
Skarżący pismem z dnia 12 listopada 2019 r. wniósł sprzeciw od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 23 października 2019 r., który wskazanym na wstępie postanowieniem z 26 listopada 2019 r. został odrzucony przez Sąd I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy ustawy p.p.s.a.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym domagał się ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, który w zakresie powierzonych mu czynności ma kompetencje sądu. W świetle art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż zarówno w art. 194 § 1 p.p.s.a., jak również w żadnym innym przepisie tej ustawy, nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Argumentacja zażalenia nie podważyła zaś, ani wskazanych okoliczności, ani prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej, dlatego też rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji należy uznać za odpowiadające prawu.
Na marginesie należy zauważyć, że argumentacja podnoszona przez skarżącego w zażaleniu zdaje się dotyczyć ponownie zasadności przyznania prawa pomocy, bądź zasadności postępowania głównego w ogólności, co nie może mieć miejsca w związku z wyczerpaniem toku instancyjnego, o czym była już mowa powyżej. Niniejsze postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowi bowiem wyłącznie kontrolę instancyjną zasadności odrzucenia uprzedniego zażalenia skarżącego, nie zaś kolejną instancję w zakresie przyznania prawa pomocy.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.