Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. K. B. wniosła zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn.akt I SA/Lu 1224/13 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podał, że K. B. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, Przewodniczący Wydziału I tegoż sądu, pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., przesłał formularz PPF i wezwał K. B. do jego uzupełnia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Pomimo pouczenia o konsekwencjach, Skarżąca nie zastosowała się do treści wezwania w terminie (ani w ogóle), w związku z czym zarządzeniem z dnia [...] lutego 2014 r. referendarz sądowy WSA w Lublinie pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
Na skutek wniesienia sprzeciwu od powyższego zarządzenia, WSA w Lublinie, zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie, Skarżąca zarzuciła popełnienie przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę polegający na niewłaściwym uznaniu, iż niezłożenie przez Skarżącą wniosku o udzielenie prawa pomocy na urzędowym formularzu skutkuje odmową jego rozpoznania, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przysługującego Skarżącej prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.
Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji, że wydając zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania pozbawił ją przysługującego jej prawa do sądu. Podniosła iż okoliczność niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu lecz w formie samodzielnie sporządzonego pisma, nie powinna stanowić podstawy do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania, ponieważ nie wpływa to na jego walory merytoryczne.
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W myśl wymienionych przepisów to na wnioskodawcy spoczywa ciężar przedstawienia wymaganych przez Sąd informacji, m.in. w postaci dokumentów, które będą obrazowały w sposób rzetelny i pełny jego sytuację majątkową i w konsekwencji będą miały wpływ na przyznanie prawa pomocy w zakresie określonym we wniosku. Innymi słowy, ciężar dowodu w przypadku prawa pomocy obciąża wnioskodawcę i dlatego w jego interesie jest przedłożenie wymaganych przez Sąd dokumentów.
W sprawie objętej zażaleniem Skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. została wezwana przez Przewodniczącego Wydziału do przedstawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Obowiązek złożenia wspomnianego wniosku na urzędowym formularzu wynika, jak przedstawiono to powyżej, z art. 257 p.p.s.a. A zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej wezwanie to nie wynikało z rygorystycznej decyzji Sądu, lecz z przepisów, do których stosowania Sąd jest zobowiązany. Skarżąca nie wykonała wezwania. Tym samym referendarz sądowy a następnie Sąd rozpoznający sprzeciw prawidłowo uznał wniosek Skarżącej za niekompletny w rozumieniu art. 257 p.p.s.a. i zarządził o pozostawieniu tego pisma procesowego bez rozpoznania.
Z wymienionych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji