Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 10 stycznia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P.i M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2005 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 1712/03 o odmowie sprostowania i uzupełnienia wyroku
Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 1712/03 w sprawie ze skargi P. i M.O.
na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 20 maja 2003 r., o podwójnym numerze [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji
p o s t a n a w i a:
- - oddalić zażalenie -
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 października 2005 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 1712/03 odmówił sprostowania i uzupełnienia wyroku z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 1712/03 w przedmiocie kosztów postępowania, którym Sąd ten uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 20 maja 2003 r. o podwójnym numerze [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 21 marca 2003 r., Nr [...], określił, że w/w decyzje nie mogą być wykonane oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu na rzecz skarżących kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów zawartego w wyroku z dnia 21 czerwca 2005 r. nie można zaliczyć do żadnej kategorii nieprawidłowości wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. W ocenie Sądu, zasądzenie na rzecz skarżących jedynie kwoty 10 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego było celowe i wynikało z uznania za nieuzasadnione dodatkowego żądania skarżących zwrotu kosztów opracowania opinii rzeczoznawców, bowiem koszty te zostały poniesione przez skarżących już w toku postępowania administracyjnego. Za nieuzasadnione Sąd uznał również żądanie uzupełnienia wyroku, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła żadna z sytuacji, o których mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a.
W zażaleniu na to postanowienie M. O. i P. O. wnieśli o zmianę niniejszego postanowienia w kwestii "oczywistej pomyłki" w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania, tj. pkt. III wyroku z dnia 21 czerwca 2005 r. W uzasadnieniu zażalenia zakwestionowali zasądzenie jedynie zwrotu kosztów wpisu sądowego oraz nieuwzględnienie wszystkich kosztów, które ponieśli w postępowaniu przed WSA. Zdaniem skarżących, WSA zasądzając zwrot kosztów nie uwzględnił kwoty 500 zł za wydanie przez rzeczoznawców opinii z dnia 17 marca 2004 r., kosztu 40 zł za sporządzenie kserokopii dokumentów przesyłanych do Sądu, a ponadto nie wziął pod uwagę kosztu osobistego stawiennictwa skarżącego na rozprawie.
Skarżący powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2001 r. o sygn. akt I SA/Wr 1/98, w którym Sąd uwzględnił wniosek o zasądzenie kosztów opinii złożonej w toku postępowania sądowego.
W ocenie skarżących, rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt. III wyroku Sądu z dnia 21 czerwca 2005 r. stanowi oczywistą pomyłkę i błąd rachunkowy, jak również terminologiczny.
W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu wniósł o jego oddalenie podnosząc, że w jego ocenie żądanie skarżących nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd I instancji prawidłowo ocenił złożone przez skarżących wnioski, jako bezzasadne.
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z przepisu tego wynika, że sprostowanie orzeczenia nie może w żadnym wypadku prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Niedokładność lub pomyłka mająca podlegać sprostowaniu może natomiast dotyczyć np. błędnego oznaczenia zaskarżonego aktu lub czynności, czy też mylnej jego pisowni.
Należy zauważyć, że Sąd wydaje postanowienie o zwrocie kosztów postępowania na podstawie określonych przepisów prawa. W niniejszej sprawie podstawą prawną rozstrzygnięcia był przepis art. 200 p.p.s.a. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących wyrażonym w zażaleniu, że Sąd popełnił oczywistą pomyłkę, czy też błąd rachunkowy. W postanowieniu o kosztach nie ma bowiem jakichkolwiek uchybień, o których mowa w cyt. wyżej przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a., a wniosek skarżących w tym zakresie zmierzał do zakwestionowania merytorycznego orzeczenia Sądu, zawartego w pkt. III wyroku z dnia 21 czerwca 2005 r. Przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. nie może więc stanowić podstawy do zmiany postanowienia Sądu w tym zakresie.
Prawidłowo został także oceniony w zaskarżonym postanowieniu wniosek skarżących o uzupełnienie postanowienia w zakresie kosztów. Zgodnie z treścią przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może (...) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy Sąd nie orzekł o wszystkich żądaniach zawartych w skardze, bądź jeżeli wyrok nie zawiera dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien podjąć z urzędu.
Wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spełnia te wymagania, ponieważ rozstrzyga o całości skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 20 maja 2003 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 21 marca 2003 r., a także orzeka o zwrocie kosztów postępowania.
Okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w niższej wysokości, niż określają to skarżący w swoim wniosku nie uzasadnia uzupełnienia wyroku, gdyż zasądzenie kosztów postępowania w niższym rozmiarze nie oznacza, że Sąd ten nie rozstrzygnął o całości skargi i dodatkowych orzeczeniach, które powinny być zamieszczone w wyroku. Sąd orzekł więc o kosztach postępowania, a wniosek skarżących zmierzał również w istocie do merytorycznego zakwestionowania orzeczenia o kosztach.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji zauważył, że w wyroku orzeczono o całości żądania skarżących a fakt, iż orzeczenie w zakresie kosztów nie satysfakcjonuje skarżących nie może stanowić podstawy wnioskowania o uzupełnienie wyroku.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.