Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r. o sygn. akt I SA/Wr 1518/15, orzekając na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił wniosek D. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 16 lutego 2016 r., oddalającego jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 4 kwietnia 2016 r. pełnomocnikowi skarżącego doręczono odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem. W dniu 4 maja 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016 r. Sąd odrzucił tak wniesioną skargę kasacyjną z uwagi na niedochowanie tzw. przymusu działania przez profesjonalnego pełnomocnika. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 11 lipca 2016 r. Z kolei 8 czerwca 2016 r. skarżący nadał pocztą osobiście sporządzony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 1 lipca 2016 r. do Sądu wpłynęło zawiadomienie pełnomocnika skarżącego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa z dniem 2 maja 2016 r.
W powyższych okolicznościach WSA uznał wniosek o przywrócenie terminu za niedopuszczalny i odrzucił go, wyjaśniając, że odpis wyroku z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony adwokatowi skarżącego 4 kwietnia 2016 r. Adwokat był wówczas uprawniony do działania w imieniu skarżącego. Pełnomocnictwo zostało wypowiedziane dopiero 2 maja 2016 r., o czym zawiadomiono Sąd 1 lipca 2016 r. Skarga kasacyjna została wniesiona 4 maja 2016 r. – w trzydziestym dniu od doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, zatem skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie istnieje więc możliwość przywrócenia terminu, któremu nie uchybiono.
W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. P. powołał się na zły stan zdrowia, przedkładając zaświadczenie lekarskie i zaświadczenie lekarza orzecznika ZUS.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie mogło zostać uwzględnione.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Chodzi o uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności.
Z kolei, stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie omawianego wniosku w przypadku, gdy strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. (vide uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r. o sygn. akt II GPS 5/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 40; CBOSA).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie uznał, że skoro skarżący dochował terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (co nie budzi żadnych wątpliwości i nie stanowiło powodu odrzucenia skargi kasacyjnej) to złożony następnie osobiście przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi był oczywiście niedopuszczalny. Niedopuszczalny jest bowiem wniosek o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy do uchybienia terminu nie doszło.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.