Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 10 stycznia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o zasądzeniu na rzecz skarżących kosztów postępowania zawarte w pkt. III wyroku tego Sądu z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 1712/03 uwzględniającym skargę P. i M. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 20 maja 2003 r., o podwójnym numerze [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji
p o s t a n a w i a:
- - odrzucić zażalenie -
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 1712/03 wydanym w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 20 maja 2003 r. o podwójnym numerze [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 21 marca 2003 r., Nr [...], określił, że w/w decyzje nie mogą być wykonane oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu na rzecz skarżących kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt. III znajduje oparcie w treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd uznał, że żądanie zwrotu kosztów opinii sporządzonych przez rzeczoznawców nie mogło zostać uwzględnione, gdyż koszty te zostały poniesione przez skarżących w toku postępowania administracyjnego, a zatem nie są one kosztami postępowania przed WSA.
W zażaleniu na to postanowienie P. O. wniósł o zmianę wysokości zasądzonych w wyroku kosztów. W uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że zasądzona kwota 10 zł to jedynie kwota wpisu sądowego, która nie uwzględnia wszystkich kosztów postępowania przed WSA poniesionych przez strony. Podniósł, że zasądzając zwrot kosztów WSA nie uwzględnił kosztu 500 zł za wydanie przez biegłego opinii z dnia 17 marca 2004 r., która stała się istotnym dowodem w sprawie, kosztu 40 zł za sporządzenie kserokopii dokumentów przesyłanych do Sądu, a ponadto nie wziął pod uwagę kosztu osobistego stawiennictwa skarżącego na rozprawie. Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2001 r. o sygn. akt I SA/Wr 1/98, w którym Sąd uwzględnił wniosek o zasądzenie kosztów opinii złożonej w toku postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem złożonego w niniejszej sprawie zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w pkt. III uzasadnienia wyroku z dnia 21 czerwca 2005r. o sygn. akt 3 I SA/Wr 1712/03, uwzględniającego skargę P. i M. O.. Skarżący zostali prawidłowo pouczeni przez Sąd, że od powyższego wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Należy podkreślić, że strona niezadowolona z postanowienia Sądu I instancji dotyczącego zwrotu kosztów postępowania, która nie wnosi skargi kasacyjnej, może złożyć na to postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z treścią art. 194 § 1 pkt. 9 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, w tym przypadku zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 czerwca 2005 r., za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Z akt sprawy wynika, że uzasadnienie tego wyroku zostało doręczone skarżącym w dniu 12 września 2005r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 116 – 117 akt sądowych). Termin do wniesienia zażalenia rozpoczął zatem bieg w dniu 12 września 2005r., tj. w dacie doręczenia uzasadnienia wyroku. Skarżący natomiast złożył zażalenie na postanowienie o kosztach zawarte w tym wyroku w dniu 27 października 2005r. (data stempla pocztowego k. 140 akt sądowych). Należy więc stwierdzić, że zażalenie zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia i potraktować je za spóźnione.
Z uwagi na fakt, że zażalenie zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powinien był je odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie odrzucił powyższego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.