Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji za nieuzasadnione.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2019 r. Skarżący w dniu 22 października 2018 r. nadał na poczcie skargę z dnia 20 września 2018 r. na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. akt I GZ 433/19 oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.
Sąd pierwszej instancji cytując treść art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 21 września 2018 r., a zatem skargę wniesioną 22 października 2018 r., jako spóźnioną, należało odrzucić.
Pismem z dnia 11 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, złożył opinię o niecelowości wnoszenia zażalenia na postanowienie z 28 stycznia 2020 r.
Skarżący zażaleniem z dnia 23 marca 2020 r. zaskarżył powyższe postanowienie. Wniósł o jego uchylenie w całości, wydanie wyroku w sprawie przez Sąd pierwszej instancji, ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zwolnienie od kosztów sądowych od niniejszego zażalenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ II instancji doręczając zaskarżone postanowienie nie pouczył prawidłowo i ponad wszelką wątpliwość nie poinformował skarżącego o zmianie adresu siedziby organu z [...] na ul. [...], przez co naruszone zostało konstytucyjne prawo do obrony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia, rozstrzygnięcie organu administracji, tj. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z [...] sierpnia 2018 r. zostało skarżącemu prawidłowo doręczone w dniu 22 sierpnia 2018 r.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że stronie prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 16 stycznia 2019 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Mając zatem na uwadze treść cytowanego art. 53 § 1 p.p.s.a. należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji co do tego, że skarga złożona w niniejszej sprawie 22 października 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu określonego w ww. przepisie.
Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu zmierzających do wykazania braku winy po stronie skarżącego w niezachowaniu terminu do wniesienia skargi, wskazać należy, że okoliczności te nie mogą być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu, w którym Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie czy istniały podstawy do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.