Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 26 października 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 476/22, odrzucił skargę W.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 czerwca 2022 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga podlega odrzuceniu, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wobec braku w treści skargi jakichkolwiek merytorycznych argumentów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu, skarżąca – zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 września 2022 r. – została wezwana do określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego oraz pouczona o tym, że nieuzupełnienie braku formalnego w terminie spowoduje odrzucenie skargi.
W udzielonej odpowiedzi skarżąca wskazała, że "zaskarżona decyzja powoduje naruszenie prawa materialnego". W ocenie WSA w Bydgoszczy skarżąca, udzielając odpowiedzi na wezwanie sądu, nie podała przyczyny, która według jej oceny uzasadnia wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Nieuzupełnienie wskazywanego przez WSA braku formalnego spowodowało odrzucenie skargi.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. precyzującym wymogi formalne skargi, skarga powinna wskazywać zaskarżony akt i organ administracyjny, którego zachowania dana skarga dotyczy. Ponadto, zgodnie z pkt 3 cyt. przepisu, powinna określać naruszenie prawa lub interesu prawnego, które to wymaganie ma charakter uniwersalny w tym sensie, że dotyczy wszystkich skarg bez względu na to kto jest ich autorem. Wymóg ten zachowuje zatem aktualność zarówno w stosunku do skarg, które zostały sporządzone prze profesjonalistę, o wykształceniu prawniczym, jak też w stosunku do skarg, których autorzy wiedzy prawniczej nie posiadają.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z oceną Sądu pierwszej instancji, że skarżąca nie wypełniła wskazanego wyżej wymagania, pomimo że została do tego wezwana. Z zażalenia oraz pisma skarżącej złożonego przez jej pełnomocnika można wyłonić jedynie przedmiot zaskarżenia oraz określić organ administracyjny, będący autorem zaskarżonego postanowienia. Strona nie wyjaśniła jednak, z jakiego powodu wydane pod jej adresem postanowienie zasługuje na uchylenie.
Stąd należy zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji, że w skardze zabrakło określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, o którym mowa w art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przez Sąd art. 6 p.p.s.a. Dostrzegając brak formalny skargi, Sąd wystosował do strony wezwanie do jego usunięcia, przy czym treść tego wezwania była krótka i zrozumiała. Nie można zatem stawiać zarzutu, że nie dostosowano treści korespondencji do poziomu jej adresata. Wezwanie zawierało jednoznaczne pouczenie, z którego wynikało, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.