Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. odmówił S. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że w dniu 24 lutego 2011 r. S. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] stycznia 2011 r., a w dniu 6 kwietnia 2011 r., złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji jest wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Celnego w O. postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie przez skarżącego składu podatkowego w związku z zaległościami podatkowymi w podatku akcyzowym oraz wezwanie go do usunięcia uchybień w warunkach posiadania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego poprzez zapłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji w kwocie 292 937,00 zł. Skarżący podał, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a mianowicie może on utracić zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, ponadto będzie on musiał uiścić znaczną kwotę zobowiązania podatkowego.
W ocenie Sądu I instancji wnioskodawca nie wykazał żadnej z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Odnosząc się do możliwości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego Sąd I instancji wyjaśnił, że jedną z przesłanek posiadania zezwolenia na prowadzenie składu jest brak zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] stycznia 2011 r. nie spowoduje, iż zaległość podatkowa wynikająca z tej decyzji przestanie istnieć.
Sąd wyjaśnił, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego wykonania są odwracalne. Zapłata zobowiązania podatkowego nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot. Ponadto ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika, aby mogła zaistnieć inna konsekwencja wykonania zaskarżonej decyzji, jak tylko zmniejszenie stanu aktywów majątku skarżącego, co jest naturalną konsekwencją uiszczania danin publicznych. Skarżący nie wykazał przy tym rzeczywistego zagrożenia utraty płynności finansowej.
II
W zażaleniu S.S. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie merytorycznego rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych oraz przeprowadzenie wadliwego wnioskowania, co doprowadziło w konsekwencji do uznania, że nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. Zdaniem skarżącego wykonanie decyzji może doprowadzić do tego, że nie będzie miał środków finansowych na regulowanie bieżących zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w konsekwencji do jej likwidacji. Ponadto S. S. przytoczył argumenty przemawiające za zasadnością wniesionej przez niego skargi.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to, że wnioskodawca powinien wskazać na konkretne okoliczności, uzasadniające twierdzenie, Iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji, której wniosek o wstrzymanie dotyczy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do określonych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez skarżącego w zażaleniu nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Fakt, że mogą powstać trudności z regulowaniem bieżących zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą nie stanowi o spełnieniu żadnej z przesłanek z art. 63 § 1 p.p.s.a. Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia również powoływane przez skarżącego prawdopodobieństwo "rozpoczęcia serii postępowań o zapłatę wobec braku bieżącej gotówki na uregulowanie zobowiązań wobec Skarbu Państwa, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, podatków, roszczeń pracowniczych oraz obowiązków wobec kontrahentów". Rodzaj obowiązku, tj. zapłata zobowiązań podatkowych nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne.
Zasadnie zatem stwierdził Sąd I instancji, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącego argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Również subiektywne przekonanie skarżącego o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść.
Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.