Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 24 października 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 648/19 przekazał skargę P. M. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu Sąd I instancji, cytując treść art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), wskazał, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego decyzja została zaskarżona. Jak podkreślił, siedzibą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, której rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi jest Warszawa, zatem właściwym do rozpoznania tej skargi jest stosownie do przepisu § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zażaleniem na powyższe postanowienie skarżący wskazał, iż w pełni akceptuje decyzje Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2019 r. umarzającą jego zaległość w opłatach abonamentowych za okres od grudnia 2018 r. do lutego 2019 r. wraz z odsetkami. Dopiero wezwanie z 3 października 2019 r. może dotyczyć jedynie rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia zaległości płatności opłat abonamentowych za okres od grudnia 2018 r. do lutego 2019 r. Skarżący wskazał, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 września 2019 r. dotyczy zwrotu przez Pocztę Polską S.A. w Lublinie jego nadpłaty w płatności opłaty abonamentowej RTV za okres od 1 maja 2005 r. do 31 lipca 2017 r.
W piśmie z dnia 10 marca 2020 r. organ w odpowiedzi na zażalenie skarżącego wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie ma zdolności sądowej w przedmiotowej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przepis ten, określając wymogi skargi, wskazuje jednoznacznie, że dla kompletności tego środka wymagane jest m.in. precyzyjne wskazanie zaskarżonego aktu. W sytuacji zaś, gdy w samej treści skargi istniała rozbieżność co do tego, który akt wydany w toku prowadzonego postępowania zostaje zaskarżony Sąd był zobligowany do wezwania strony, celem wyjaśnienie tej rozbieżności. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem jak wynika ze skargi z dnia 26 września 2019 r. skarżący "Opierając się na "Informacji o zwolnieniach od opłat abonamentowych RTV" na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych przekazuję dokumenty z ZUS-u potwierdzające moje prawo do zwolnienia z opłat abonamentowych RTV, jako osoby całkowicie niezdolnej do pracy od 1 października 1999 r. do 31 grudnia 2023 r. włącznie, oraz dokument stwierdzający zwolnienie z opłat abonamentowych RTV wypełniony w dniu 18 lipca 2017 r. oraz dokument o spełnieniu warunków do zwolnienia z opłat abonamentowych RTV z dnia 22 marca 2019 r. w odpowiedzi na Upomnienie Nr [...] z dnia 18 marca 2019 r. Poczty Polskiej S.A. z powodu rzekomych zaległości w opłatach abonamentowych RTV za okres od grudnia 2018 r. do lutego 2019 r. w wysokości 68,10 zł wraz z odsetkami 3,07 zł, które KRRiT w Warszawie umorzyła w dniu 20 sierpnia 2019 r."
W takiej sytuacji Sąd I instancji winien, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę o uzupełnienie dostrzeżonego braku lub wyjaśnienie powstałej rozbieżności. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony skarżącej i w przypadku niesprecyzowania przedmiotu skargi decydować za nią, jakie było jej żądanie (por. postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1204/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożona skarga wymagała doprecyzowania w zakresie wskazania w niej aktu, który skarżący chciał zaskarżyć, poprzez wyraźne określenie czego dotyczy ww. skarga. Niewezwanie skarżącej przez Sąd I instancji do dokonania powyższej czynności stanowiło uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Konieczność takiego wezwania uzasadniała treść art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Zaistniałe w sprawie uchybienie w postaci niewezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie precyzyjnego określenia skarżonego aktu skutkowało uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.