Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., postanowieniem objętym zażaleniem, odrzucił sprzeciw W. G. od postanowienia Referendarza sądowego z 19 marca 2015 r., w sprawie z skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z 1 października 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem sędziego z dnia 6 maja 2015 r. skarżący został wezwany o podpisanie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 marca 2015 r. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone w dniu 25 maja 2015 r. Skarżący pismem nadanym w dniu 1 czerwca 2015r. uzupełnił braki przesyłając je do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Naczelny Sąd Administracyjny otrzymał powyższe pismo w dniu 5 czerwca 2015 r. i następnie przekazał je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, już po upływie siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków.
Z uwagi na niewykonanie wezwania w terminie Sąd odrzucił sprzeciw na podstawie art. 259 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości ze względu na przekonanie wniesienie skargi do sądu przełożonego który rozpatruje skargę jest zachowaniem terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zasadnie zarządzeniem z 6 maja 2015 r. wezwał skarżącego do podpisania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 19 marca 2015 r., w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 226 akt sądowych) wynika, że wezwanie to zostało doręczone skarżącemu 25 maja 2015 r. Termin do uzupełnienia braku upłynął zatem 1 czerwca 2015 r.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykonał zarządzenia sędziego poprzez podpisanie sprzeciwu w wymaganym terminie, wskutek czego sąd był zobligowany do jego odrzucenia. Skarżący nadał wprawdzie przesyłkę zawierającą podpisany sprzeciw, jednak przesyłkę tę zaadresował do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wysyłając korespondencję do niewłaściwego adresata skarżący nie wykonał skutecznie zarządzenia. Bez znaczenia pozostaje, że ww. przesyłkę nadano z zachowaniem zakreślonego siedmiodniowego terminu, gdyż – w realiach sprawy – dla oceny, czy strona uzupełniła w terminie braki, kluczowa była data wpływu pisma do właściwego sądu. W sytuacji gdy pismo wniesione zostało do niewłaściwego sądu lub organu, decydująca dla zachowania terminu jest bowiem data przekazania pisma przez niewłaściwy organ lub sąd do właściwego sądu (por. postanowienie NSA z 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 3185/14, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).
Według daty wskazanej na stemplu pocztowym skarżący - w odpowiedzi na wezwanie - przesyłkę poleconą wraz ze sprzeciwem uzupełnionym o brakujący podpis nadał w polskiej placówce pocztowej w W. 1 czerwca 2015 r. (koperta – karta 229 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny otrzymał powyższe pismo w dniu 5 czerwca 2015 r. i następnie przekazał je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., już po upływie siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. finalnie podpisany sprzeciw wpłynął dopiero w dniu 1 lipca 2015r.
W konsekwencji, wobec niewykonania zarządzenia w wyznaczonym terminie, Sąd I instancji był zobligowany do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.