Uzasadnienie
P. P. wniósł zażalenie na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 30 marca 2010 r. o sygn. akt III SA/Kr 223/08 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia sędzia podał, że Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wezwał P. P. do uiszczenia stosunkowego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 września 2009 r. w kwocie 10.863,00 złotych stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu sądowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W odpowiedzi na powyższe P. P. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wnioskodawca został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 stycznia 2010 r. do uzupełnienia wniosku i przedłożenia dodatkowych dokumentów dotyczących jego aktualnej sytuacji majątkowej i rodzinnej w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wnioskodawca nie uzupełnił wniosku o wymagane dokumenty i w tej sytuacji referendarz sądowy a następnie sędzia w zaskarżonym zarządzeniu pozostawił wniosek P. P. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.
Żalący się zarzucił Sądowi I instancji, że wydając zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania oparł się na niekompletnych informacjach. Żalący się podniósł, że Sąd w kwestionowanym zarządzeniu zarzucił brak danych co do jego sytuacji rodzinnej i na tej podstawie nie rozpoznał merytorycznie wniosku, podczas gdy z treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 stycznia 2010 r. wzywającego do przedłożenia informacji uzupełniających nie wynika aby był on zobowiązany do powiadomienia Sądu o jego sytuacji rodzinnej.
W myśl art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stan majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona obowiązana jest złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Z kolei zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W myśl wymienionych przepisów to na wnioskodawcy spoczywa ciężar przedstawienia wymaganych przez Sąd informacji, m.in. w postaci dokumentów, które będą obrazowały w sposób rzetelny i pełny jego sytuację majątkową i w konsekwencji będą miały wpływ na przyznanie prawa pomocy w zakresie określonym we wniosku. Innymi słowy, ciężar dowodu w przypadku prawa pomocy obciąża wnioskodawcę i dlatego w jego interesie jest przedłożenie wymaganych przez Sąd dokumentów.
W sprawie objętej zażaleniem P. P. został wezwany przez Przewodniczącego Wydziału w dniu 18 stycznia 2010 r. do przedstawienia dokumentów wymienionych w tym zarządzeniu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, gdyż wniosek żalącego nie został należycie wypełniony. W szczególności nie zostały wypełnione rubryki dotyczące jego sytuacji majątkowej i rodzinnej. W jednym z punktów wspomnianego zarządzenia Przewodniczący Wydziału wezwał żalącego się do przedstawienia rachunków bankowych osób pozostających z nim w gospodarstwie domowym z okresu ostatnich trzech miesięcy. A zatem, wbrew twierdzeniom żalącego się Sąd zobowiązał P. P. do poinformowania Sądu o jego aktualnej sytuacji rodzinnej. Wezwania, zarówno w tym zakresie, jak również w odniesieniu do pozostałych punktów zarządzenia żalący się nie wykonał.
Tym samym referendarz sądowy a następnie Sąd rozpoznający sprzeciw uznał wniosek żalącego się za niekompletny w rozumieniu art. 257 p.p.s.a. i zarządził o pozostawieniu tego pisma procesowego bez rozpoznania.
Z wymienionych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.