Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 17 marca 2021 r., sygn. akt III SPP/Lu 118/20 odrzucił zażalenie A. Sp. z o.o. w L. w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2020 r., w przedmiocie odmowy wypłaty pomocy na zalesianie.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 10 lutego 2021 r. utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 12 stycznia 2021 r. o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w piśmie z 2 marca 2021 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
Z art. 194 § 1 i art. 260 p.p.s.a. wynika, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zażalenie nie przysługuje. Zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 10 lutego 2021 r. było zatem niedopuszczalne i Sąd prawidłowo na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w związku z art. 260 § 1 p.p.s.a. zażalenie odrzucił.
Skarżąca spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie domagając się jego uchylenia w całości, jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a.
Treść przywołanych regulacji przesądza o tym, że sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że ustawodawca nie przewidział prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., bowiem w obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia czy zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie ww. przepisu.
W związku z powyższym zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało prawidłowo odrzucone – na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i w zw. z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. - z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.