Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 12 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 3841/15 Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził przymusowe ściągnięcie od J. K. (dalej: skarżący) na rzecz Skarbu Państwa nieziszczonej opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenia w kwocie 100 zł stosownie do art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2191).
Skarżący wniósł zażalenie od powyższego zarządzenia wnosząc o jego uchylenie jako rażąco naruszającego art. 2, art. 7 Konstytucji RP w zw. z rażącym naruszeniem art. 234 § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W opinii NSA w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały żadne okoliczności, które pozwoliłyby na uwzględnienie zażalenia. Przede wszystkim nie zakwestionowano w żaden sposób prawidłowości zarządzenia o przymusowym ściągnięciu od skarżącego nieziszczonej opłaty kancelaryjnej, natomiast argumenty dotyczące przywrócenia praworządności nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia zarządzenia.
Podkreślić należy, że postanowieniem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II GZ 771/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego w zakresie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej i orzeczenie to jest ostateczne. W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 19 lipca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3841/15, oddalił skargę J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 23 lipca 2015 r., a skarżący – prawidłowo stosując art. 141 § 2 p.p.s.a. – złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie.
W konsekwencji powyższego Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku i jego doręczenie stronie. W wezwaniu z 10 sierpnia 2016 r. została podana zarówno prawidłowa podstawa prawna (art. 234 § 2 w związku z § 2 rozporządzenia RM), jak również wysokość opłaty (100 zł). Z tych powodów Naczelny Sad Administracyjny uznał zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie za zgodne z prawem, co stanowiło podstawę oddalenia zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że ponowne wezwanie skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej jest sporządzone prawidłowo i poza granicami rozpoznania zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie pozostaje kwestia "niedorzeczności" jego pobierania. Istotą zażalenia na obecnym etapie postępowania może być bowiem tylko zgodność z prawem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł więc odnieść się do argumentów skarżącego
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.