Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił Z. K. zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2011 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że z formularza PPF złożonego przez skarżącego wynika, iż zamieszkuje on sam w 80 m2 domu, posiada nieruchomość rolną o powierzchni 5,46 ha. Nie ma oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Skarżący wyjaśnił, że pracuje, ale po zapłaceniu alimentów na dwójkę dzieci i stałych opłat pozostaje mu niewielka kwota na zaspokojenie potrzeb życiowych. Z dołączonego do wniosku wydruku komputerowego będącego odpowiednikiem raportu RMUA za styczeń 2013 r. WSA wywiódł, że wynagrodzenie brutto skarżącego to 3.111,07 zł, z czego potrącane są alimenty w kwocie 1.028 zł, a po potrąceniu innych składników (składki na ubezpieczenie zdrowotne, społeczne, zaliczki na podatek itp.) na konto skarżącego wpływa kwota 1.141,73 zł.
Uzasadniając odmowę zwolnienia skarżącego od kosztów postępowania WSA w L. wskazał, że Z. K. dysponuje stałym miesięcznym dochodem z wynagrodzenia za pracę. Sąd przyznał, że pozostała skarżącemu do dyspozycji kwota (ponad 1.100 zł) na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i pokrycia opłat stałych jest niewysoka, jednakże uznał, że nie stanowi ona tak niskiego dochodu, który uprawniałby skarżącego do skorzystania z pomocy ze strony państwa. Sąd zauważył również, że skarżący posiada nieruchomość rolną, która powinna przy należytym gospodarowaniu przynosić dochody wystarczające przynajmniej na pokrycie kosztów koniecznego utrzymania.
Ponadto, WSA miał na uwadze, że kwota wpisu od skargi wyniesie w sprawie 100 zł, a pozostałe ewentualne koszty nie przekroczą każdorazowo tej kwoty, zaś skarżący w swojej sytuacji materialno-finansowej bez uszczerbku koniecznego utrzymania jest w stanie kwotę tę wygospodarować.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. K. Poza okolicznościami podniesionymi we wniosku wskazał również na konieczność ponoszenia kosztów związanych z niezbędnymi naprawami samochodu, którym dojeżdża do pracy, a także kosztów opału do ogrzania domu oraz zakupu mebli i sprzętu domowego, bez którego, na skutek okoliczności życiowych, obecnie funkcjonuje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zauważyć, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazany przepis stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Trzeba pamiętać, że instytucja prawa pomocy jest swoistą formą dotowania przez Skarb Państwa podmiotów, które ze względu na nadzwyczaj trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść w pełni wymaganych prawem kosztów postępowania. Chodzi zatem o sytuację, w której brak środków finansowych stanowi przeszkodę uniemożliwiającą dochodzenie praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych.
Trafnie wobec tego ustalił Sąd I instancji na podstawie znajdujących się w aktach sprawy materiałów, że nie zostały wykazane przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co oznaczało brak podstaw do uwzględniania wniosku. Deklarowany przez skarżącego dochód miesięczny z wynagrodzenia za pracę pomniejszony o należności takie jak alimenty i składki na ubezpieczenie zdrowotne, społeczne, zaliczki na podatek, wynosi ok. 1.100 zł. Należy podkreślić, na co już słusznie wskazał Sąd I instancji, że kwota wpisu od skargi, którą na obecnym etapie ma uiścić skarżący wynosi 100 zł. Relacja udokumentowanego dochodu Z. K. oraz należnego wpisu od skargi jest tego rodzaju, że nie pozwala przyjąć, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla swojego utrzymania.
W konsekwencji nie można odmówić racji podanym motywom rozstrzygnięcia, a trafność konkluzji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie została w zażaleniu skutecznie podważona. Podniesione w tym piśmie procesowym okoliczności dotyczące konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów naprawy samochodu, zakupów sprzętu gospodarstwa domowego, czy ogrzewania nie zostały bowiem poparte żadnymi dowodami np. rachunkami. Stąd musiały one zostać uznane za gołosłowne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem i w związku z tym oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.