Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 marca 2021 r., III SPP/Lu 97/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie G. W. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej.
Jak wynika z akt sprawy, WSA w Lublinie postanowieniem z 30 grudnia 2020 r. utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 19 listopada 2020 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 194 § 1 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej p.p.s.a.) na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zażalenie nie przysługuje. Pełnomocnik skarżącej został stosownie pouczony o braku środka zaskarżenia od przedmiotowego postanowienia. Zatem zażalenie skarżącej było niedopuszczalne.
Na postanowienie z 3 marca 2021 r. skarżąca wniosła zażalenie wskazując w uzasadnieniu, że składa zażalenie: "z powodu nieobiektywnego rozstrzygnięcia na niekorzyść petenta nie przedkładając na to żadnych dowodów."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a.
Treść przywołanych regulacji przesądza o tym, że sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że ustawodawca nie przewidział prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., bowiem w obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia czy zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie ww. przepisu.
W związku z powyższym zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało prawidłowo odrzucone – na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i w zw. z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. - z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.