Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesieniem skargi na powołaną decyzję, zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 817 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W terminie do uiszczenia wpisu skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W wyniku negatywnego dla strony rozpoznania wniosku - postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 18 maja 2016 r. oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2016 r. odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy – skarżącemu przesłano odpis prawomocnego zarządzenia z dnia 5 stycznia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 1 września 2016 r. Termin do opłacenia skargi upływał zatem 8 września 2016 r. Do dnia 23 września 2016 r. strona nie dokonała wpłaty w niniejszej sprawie.
W takim stanie sprawy Sąd I instancji, powołując się na regulacje zawarte w art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił wniesioną przez stronę skargę z powodu nieuiszczenia należnego w sprawie wpisu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. K., podnosząc, że nie jest w stanie dokonać opłaty od skargi, w konsekwencji czego jego skarga nie zostanie rozpatrzona. W związku z powyższym skarżący ponownie zwrócił się o rozpatrzenie skargi oraz o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnymi w danej instancji (w tym skarg stosownie do art. 230 § 2 p.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Z obowiązku tego, odpowiednio do treści art. 239 § 1 p.p.s.a., zwolnione są strony wymienione enumeratywnie w punktach 1 – 4, w tym także strona, której przyznano prawo pomocy w zakresie określonym prawomocnym postanowieniem o przyznaniu tego prawa (pkt 4 powołanego przepisu).
Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy, strona w związku z wezwaniem jej do uiszczenia należnego wpisu wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy. Prawa tego nie uzyskała – odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie kolejno postanowieniami z dnia 18 maja 2016 r. i z dnia 7 lipca 2016 r. Tym samym skarżący nie podlega zwolnieniu z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, o którym mowa w powołanym art. 239 p.p.s.a.
Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z § 3 tego przepisu, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.
Skarżący wezwany został ponownie, po zakończeniu postępowania wpadkowego, którego przedmiotem było przyznanie mu prawa pomocy, do uiszczenia wpisu do wywiedzionej na decyzję organu celnego skargi. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 1 września 2016 r. wobec czego skuteczny termin do jego realizacji – wniesienie należnej opłaty – upływał, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, z dniem 8 września 2016 r. Skoro strona do dnia 23 września 2016 r., co wynikało z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego WSA w Warszawie z dnia 27 września 2016 r., wpisu nie uiściła, Sąd I instancji, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia wniesionej w tej sprawie skargi, co też prawidłowo uczynił.
Zauważyć należy, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu zażalenia pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zakwestionowanego orzeczenia Sądu I instancji, albowiem odnosi się ona wyłącznie do kwestii przyznania skarżącemu prawa pomocy, która to jak już opisano, była przedmiotem oceny i wydanych w jej następstwie postanowień starszego referendarza sądowego, a następnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie z procedurą zawartą w Dziale V, Rozdziale 3, Oddziale 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie odnosiła się w żadnym zakresie do postanowienia o odrzuceniu skargi – strona w istocie nie podjęła próby zakwestionowa w jakimkolwiek zakresie prawidłowości postanowienia Sądu o odrzuceniu jego skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.