Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 29 kwietnia 2022 r., sygn.. akt I SA/Bd 47/21 oddalił wniosek [...] (skarżącego) o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 7 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadniając oddalenie powyższego wniosku WSA w Bydgoszczy podkreślił, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy, których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie, których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą, więc miały akty odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo takie, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 200r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje/postanowienia odmowne.
Sąd I instancji podał, że wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia wydanego w przedmiocie skargi na czynność organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Postanowienie to nie należy do grupy aktów administracyjnych zobowiązujących lub ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania. Nie jest to również akt, na podstawie, którego podmiot zyskuje uprawnienia. Nie nakłada też na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Zatem, jako że nie posiada przymiotu wykonalności, nie należy do grupy aktów administracyjnych, do których ma zastosowanie instytucja "wstrzymania wykonania".
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej "decyzji". Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.
Autor zażalenia wnosi o nie obciążanie go żadnymi opłatami z tytułu wniesienia zażalenia z uwagi na trudną sytuację majątkową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Skarżący w skardze domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego tą skargą postanowienia w przedmiocie oddalenie skargi na czynność egzekucyjną. Jest zasadą, że wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy, których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie, których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że trafnie Sąd I instancji uznał, iż postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy nie nadaje się do wykonania. Wynika to zarówno z jego zakresu, jak i charakteru prawnego. Podkreślić należy, że nie określa ono obowiązku uiszczenia konkretnej kwoty. Nie kreuje więc obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności.
W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.