Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 stycznia 2018 r., III SA/Wr 12/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę U.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 20 października 2017. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu zostało skutecznie doręczone skarżącej za pośrednictwem P. S.A. 7 listopada 2017 r. Termin do wniesienia skargi upłynął więc 7 grudnia 2017 r. Tymczasem 13 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła za pośrednictwem organu skargę do WSA, a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Stąd też WSA wniesioną skargę jako niedopuszczalną odrzucił. Na powyższe orzeczenie skarżąca złożyła zażalenie, w którym podniosła, że uchybienie terminowi spowodowane zostało pobytem poza miejscem zamieszkania (pobyt u chorej mamy). Skarżąca nieświadoma upływu terminu do złożenia środka zaskarżenia wskazała, że zaistniała w sprawie okoliczność wystąpiła ponieważ miała do wykonania wiele spraw, związanych z chorobą mamy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia należy odnotować, że zgodnie z art. 54 § 1 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa uznając, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi.
Brak świadomości skarżącej co do upływu terminu do wniesienia środka rzeczonego środka zaskarżenia nie ma znaczenia w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zasadnie WSA odrzucił skargę, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W tych okolicznościach NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.