Uzasadnienie
W.Ś. (dalej jako: "skarżący", lub "strona") w piśmie zatytułowanym "skarga" z [...] zawarł wniosek "o odstąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie od żądania uiszczenia przez skarżącego kosztów sądowych w związku z wnoszoną w niniejszej sprawie skargą".
Referendarz sądowy zarządzeniem z [...] zwrócił się do strony o wyjaśnienie, czy zawarty w skardze wniosek o "odstąpienie" od żądania uiszczenia kosztów sądowych należy traktować jako wniosek o prawo pomocy. W przypadku odpowiedzi twierdzącej skarżący zobowiązany został do uzupełniania braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF" według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257) w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania załączono aktualny formularz PPF.
Jednocześnie poinformowano stronę, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej także: "p.p.s.a.") nie przewidują instytucji "odstąpienia" od kosztów sądowych, natomiast skarżący może wystąpić o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie.
W odpowiedzi na powyższe skarżący przesłał do WSA formularz PPF wypełniony jedynie w zakresie rubryk od 1 do 3.5.
Wobec tego, że złożony wniosek był niekompletny, w tym nie zawierał daty i nie był opatrzony podpisem skarżącego, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z [...] wezwano stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie podpisanego i wypełnionego wniosku na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF" w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania załączono kserokopię złożonego przez stronę wniosku.
Z uwagi na brak wykonania przez stronę ww. wezwania we wskazanym terminie, starszy referendarz sądowy zarządzeniem z 20 września 2018 r. pozostawił wniosek strony bez rozpoznania.
Skarżący pismem z [...] złożył sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z [...], wskazując, że wnioski w formie formularzy nastręczają trudności w ich wypełnieniu oraz że potrzeba więcej czasu na rzetelne zebranie danych i ich wypełnienie. Jednocześnie poprosił o przyznanie więcej czasu na uzupełnienie wniosków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z [...] utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z [...]. W uzasadnieniu WSA wskazał, że nadesłany przez stronę formularz PPF, stanowiący usunięcie braków formalnych wniosku zawartego w piśmie z [...], zawierał takie braki formalne, które uniemożliwiały mu nadanie prawidłowego biegu. Z uwagi na powyższe referendarz sądowy zobligowany był w oparciu o art. 257 p.p.s.a. pozostawić wniosek strony bez rozpoznania.
Skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V WSA z 4 lutego 2019 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Pismem z 4 marca 2019 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. zarządzenie z 4 lutego 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przedmiotem sprzeciwu złożonego w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie wydana w sprawie uchylenia skarżonej decyzji Kierownika BP ARiMR w Legionowie wydanej w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2017 i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W tym przypadku podstawę prawną określenia wysokości wpisu stanowi § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), zgodnie z którym wpis stały w sprawach sprzeciwów od decyzji wynosi 100 złotych. Wysokość wpisu sądowego została więc prawidłowo ustalona i nie został on przez skarżącego uiszczony.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z [...] utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z [...] o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. oddalił zażalenie.