Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 544/06 odrzucił zażalenie W. K. złożone na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2006 r., odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]
Sąd stwierdził, że strona nie wykonała wezwania do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z 14 grudnia 2006 r. Zgodnie z zarządzeniem o wezwaniu z dnia 19 grudnia 2006 r. strona powinna m.in. nadesłać jeden egzemplarz odpisu zażalenia poświadczony za zgodność z oryginałem, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia, czego nie uczyniła. Do pisma wnoszonego do sądu należy mianowicie dołączyć jego odpisy i odpisy załączników w celu doręczenia ich pozostałym stronom postępowania.
W. K. wniósł w dniu 1 lutego 2007 r. zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Równocześnie załączył dalszy egzemplarz zażalenia z 14 grudnia 2006 r.
W uzasadnieniu zażalenia strona oświadczyła, że niezłożenie przezeń żądanego odpisu wynikało z niewykonalności wezwania, gdyż oryginał zażalenia znajdował się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu. Błędnie przy tym zrozumiała, że sporządzenie poświadczonego odpisu wymaga otrzymania z Sądu oryginału pisma. Strona stwierdziła, że dopiero pouczenie udzielone jej przy doręczeniu odpisu postanowienia z 19 stycznia 2007 r. zawierało wyjaśnienie, iż zamiast "poświadczonego odpisu" można dołączyć dalszy egzemplarz zażalenia, co też strona obecnie uczyniła.
W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu wniósł o oddalenie zażalenia. Organ stwierdził, że strona została przez Sąd pouczona o skutkach nieusunięcia braku formalnego zażalenia i Sąd udzielił jej stosownych informacji. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego podniósł, że określenie "potrzebne wskazówki" interpretowane jest jako wskazówki sądu, bez których storna niemająca pomocy prawnej pozbawiona byłaby wpływu na toczący się proces i przez to nie mogła zrealizować swoich uprawnień (por. wyrok SN z dnia 5 lutego 1999 r. II UKN 20/99, OSNP 2000/8/327).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo powołał i zastosował przepisy dotyczące wymogów stawianych pismom wnoszonym do sądu przez strony postępowania. Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Obowiązek załączania przy piśmie odpisów, aby sąd mógł je doręczyć pozostałym stornom postępowania, wiąże się z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasadą informowania stron. Nie jest dopuszczalna sytuacja, gdy w postępowaniu sądowym występuje kilka stron, a tylko jedna z nich jest powiadamiana o czynnościach dokonywanych w toku tego postępowania.
Sąd jest zobowiązany do zapewnienia czynnego udziału w sprawie, a zatem możliwości wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w sprawie oraz co do stanowiska drugiej strony, wszystkim podmiotom uprawnionym do występowania w danym postępowaniu, zgodnie z zasadą audiatur et altera pars (należy wysłuchać i drugiej strony).
Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie braków pisma, jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych nie może ono otrzymać prawidłowego biegu. W związku z powyższymi wywodami należy stwierdzić, że taką przeszkodą jest niezałączenie do pisma właściwej ilości odpisów, uniemożliwiające prawidłowe przeprowadzenie postępowania sądowego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo zatem Sąd I instancji zastosował rygor odrzucenia zażalenia niespełniającego wymogów formalnych, po uprzednim wezwaniu strony do ich uzupełnienia. Ustawowy termin siedmiu dni na uzupełnienie braków wniesionego pisma nie został dotrzymany. Oceny powyższej nie zmienia argumentacja strony, odwołująca się do braku możliwości jej zastosowania się do wezwania Sądu ze względu na ówcześnie obiektywnie pojmowaną, w jej ocenie, niewykonalność wezwania. Jeżeli bowiem z przyczyn od strony niezależnych termin ten nie może być zachowany, służy stronie ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków (por. B. Dauter w: "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz" B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydanie II, Wolters Kluwer Polska - Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006, s. 124). Strona podniosła, że nie mogła dostarczyć w terminie odpisu, lecz nie podjęła jednocześnie jakichkolwiek kroków zmierzających do wykonania wezwania z chwilą ustania okoliczności, które spowodowały powstałe uchybienie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
m.s.