Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 705/16 odrzucił skargę kasacyjną A. S.A. w Katowicach od wyroku tego Sądu z dnia 8 listopada 2016 r. w sprawie ze skargi na postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie wezwania do złożenia zabezpieczenia kwoty stanowiącej kwotę należności celnych i podatkowych oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi kasacyjnej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna, poza wymaganiami, o których mowa w art. 176 § 1 p.p.s.a., powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony. Przepis art. 29 p.p.s.a. nakłada zaś obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu strony przy pierwszej czynności w sprawie. Do skargi kasacyjnej należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Pojęcie pełnomocnictwa w sensie dokumentu należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę.
Zatem w przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku uzupełnienia braku formalnego przez nadesłanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki, wykazującego, że osoba udzielająca pełnomocnictwa radcy prawnemu do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności, tj. w dniu 28 grudnia 2016r. Nie przedłożono zatem dokumentu z którego wynikałoby, że pełnomocnik, który sporządził w imieniu skarżącej spółki skargę kasacyjną był należycie umocowany.
W ocenie Sądu pierwszej instancji znajdujący się aktach sprawy odpis z Krajowego Rejestru Sądowego spółki (załączony wraz ze skargą) według stanu na dzień 8 sierpnia 2016r. nie pozwalał na zweryfikowanie przez Sąd pierwszej instancji, czy członek zarządu był uprawniony do reprezentowania skarżącej spółki, a zatem do udzielenia pełnomocnictwa w jej imieniu w chwili dokonywania tej czynności, tj. w dniu 28 grudnia 2016 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu zażaleniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej wskutek błędnego przyjęcia, że skarżący nie udokumentował należycie umocowania do reprezentacji spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlegało uwzględnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;
- 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;
- 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie do § 2 tego artykułu, poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Przez "czynienie zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony" należy rozumieć dochowanie warunków formalnych każdego pisma procesowego składanego do sądu administracyjnego, określonych w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. W odróżnieniu od braków materialnych, braki formalne skargi kasacyjnej podlegają sanacji. Jak stanowi art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (art. 29 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że złożenie pełnomocnictwa bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony, nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu, a umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności (m.in. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08; postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2007/14, postanowienie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1870/14; postanowienie z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 884/16 [w:] CBOSA). Takim dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu skarżącej będącej osobą prawną, jest odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Z art. 29 p.p.s.a. wynika, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2016 r., do której załączyła dokument pełnomocnictwa z dnia 28 grudnia 2016 r., udzielonego radcy prawnemu Markowi Wojewodzie (podpisał skargę kasacyjną) przez M. Ł. – członka zarządu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie istnieją przeszkody prawne dla uznania skuteczności tego pełnomocnictwa jako pełnomocnictwa uprawniającego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz reprezentowania skarżącej Spółki w postępowaniu przed sądem kasacyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uszło uwadze Sądu pierwszej instancji, że członek zarządu (M. Ł.) był uprawniony do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych spółki. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w aktach sądowych rozpoznawanej sprawy znajduje się odpis z KRS-u, z którego wyraźnie wynika, że w przypadku powołania zarządu wieloosobowego do prowadzenia spraw spółki uprawniony jest każdy członek zarządu jednoosobowo (k. 10 akt sądowych). Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie jest trafne, ponieważ skarga kasacyjna wniesiona od ww. nie zawiera braków formalnych wskazanych przez Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym postanowieniu, wezwanie z dnia 4 stycznia 2017 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej było nieuprawnione, tak samo jak późniejsze odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu niewykonania tego wezwania przez stronę skarżącą kasacyjnie w zakreślonym terminie 7 dni. W związku z tym nie można przyjąć, tak jak uczynił to Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym postanowieniu, że skarga kasacyjna zawiera brak formalny, którego nie uzupełnił na wezwanie Sądu pierwszej instancji w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej Spółki. Sąd pierwszej nie miał zatem podstaw do zastosowania art. 178 p.p.s.a. i na tej podstawie odrzucenia skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, ponieważ – jak już wyżej powiedziano – skarga kasacyjna braków formalnych nie zawierała. Ponadto zauważenia wymaga, że skoro celem przepisu art. 46 § 3 p.p.s.a. jest uproszczenie i odformalizowanie postępowania przed sądem administracyjnym, to Sąd pierwszej instancji nie powinien, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., żądać od skarżącej dokumentu wykazującego, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.