Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 19 lutego 2019 r., sygn. akt III SPP/Lu 73/19 odrzucił zażalenie [...] (dalej: skarżąca lub spółka) na postanowienie WSA w Lublinie z 15 stycznia 2020 r., którym utrzymano w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 5 grudnia 2019 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że WSA w Lublinie postanowieniem z 15 stycznia 2020 r., utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 5 grudnia 2019 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku spółki o przyznanie prawa pomocy.
Skarżąca pismem z 4 lutego 2020 r., wywiodła zażalenie na ww. postanowienie.
Uzasadniając odrzucenie zażalenia WSA w Lublinie podniósł, że z art. 194 § 1 oraz art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wynika, że wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zażalenie nie przysługuje. Skarżąca został pouczona o powyższym. W związku z tym zażalenie spółki na postanowienie WSA z 15 stycznia 2020 r., jest niedopuszczalne.
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła spółka domagając się jego uchylenia w całości oraz "zasądzenia kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa nowelizująca, modyfikująca – w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa – m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ m.in. art. 260 p.p.s.a. Przepis ten przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stanowił, że wniesienie sprzeciwu, (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 p.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed dnia 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie w świetle art. 260 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając, jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym – w przeciwieństwie np. do art. 258 § 4 p.p.s.a. (przewidującego w szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwość wydawania zarządzeń lub postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., przez sąd) – nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie, jak to wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 24 czerwca 2016 r. W konsekwencji ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy.
Zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.