Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt III SAB/Wr 15/16 na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie M. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 24 października 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 września 2018 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Sąd I instancji odrzucając zażalenie wyjaśnił, że aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje, iż obecnie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w przedmiocie utrzymania w mocy bądź zmiany orzeczenia referendarza sądowego dotyczącego przyznania prawa pomocy nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
M. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowela z dnia 9 kwietnia 2015 r. do ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie której został zmieniony m.in. art. 260 p.p.s.a.
W konsekwencji tych zmian, modyfikacji uległy też zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na mocy art. 2 ustawy zmieniającej, w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z treścią art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Z kolei, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie wymienione w art. 194 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w tym katalogu.
Skoro zatem ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne.
Należy zauważyć, że Sąd I instancji prawidłowo potraktował pismo skarżącego z dnia 23 stycznia 2019 r. jako zażalenie na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2018 r. Skarżący w piśmie tym wskazał, że wnosi sprzeciw od postanowienia o odrzuceniu zażalenia i wnosi o przyznanie prawa pomocy na warunkach uznawanych przez WSA w Warszawie tj. nawet jeżeli wnioskujący ma pełnomocnika z wyboru w innej sprawie w innym sądzie.
Jak wynika z powyższych przepisów złożenie zażalenia na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 24 października 2018 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 września 2018 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym jest niedopuszczalne. Ponadto skarżący został prawidłowo pouczony przez Sąd I instancji (przy doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 24 października 2018 r.), że od wskazanego orzeczenia nie przysługuje środek zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.