Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 1015/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę R. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z [...] października 2017 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi i podstawą do jej merytorycznego rozpatrzenia przez Sąd jest uiszczenie wpisu sądowego. W przedmiotowej sprawie wpis sądowy nie został uiszczony przy wniesieniu skargi. Nie został również uiszczony w terminie zakreślonym przez Sąd w pierwotnym wezwaniu. Do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wezwano stronę ponownie wezwaniem z 2 października 2018 r., które zostało doręczone stronie 16 października 2018 r. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął 23 października 2018 r. Z akt sprawy wynika, że strona pomimo prawidłowego wezwania, nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi.
Sąd I instancji wskazał ponadto, że skarżąca w terminie zakreślonym do wykonania prawomocnego zarządzenia z 16 maja 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, ponownie wystąpiła do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem Sądu ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie wskazanym w kolejnym wezwaniu do uiszczenia wpisu, pozostaje bez wpływu na bieg terminu przewidzianego w ustawie. Ze skutku prawnego, jakim jest prawomocność postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GZ 246/18 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego wynika obowiązek zapłaty przez skarżącą wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do wezwania do jego uiszczenia. Kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów nie ma więc wpływu na bieg terminu wskazanego w zarządzeniu wzywającym do wykonania pierwotnego zarządzenia z 16 maja 2018 r. Jego uchybienie i nieuiszczenie wpisu w terminie skutkowało odrzuceniem skargi.
Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji odrzucające jej skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 33a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Złożona w sprawie skarga jest pismem procesowym podlegającym opłacie. Zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.
Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (v. art. 239 § 1 pkt 1-3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (v. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
Mając na uwadze tak określone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Sądu drugiej instancji jest zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.
Na gruncie tej sprawy, bezsporną okolicznością jest, że strona nie uiściła wymaganego przepisami wpisu sądowego od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] października 2017 r., będąc prawidłowo powiadomiona o skutkach prawnych nieuzupełnienia tego braku formalnego skargi.
Należy zauważyć, że skarżąca nie została zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi o czym ostatecznie przesądziło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GZ 246/18 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Z prawomocności postanowienia NSA wynika obowiązek zapłaty przez skarżącą wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do wezwania do jego uiszczenia.
Natomiast odnosząc się do ponownego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy, Sąd I instancji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż nie wpływa on na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w ponownym wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 706/09 oraz z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1380/11, postanowienie NSA z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt I GZ 102/20).
Wobec powyższego Sąd I instancji, zobligowany dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a., zasadnie odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.