Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 1050/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. D. (dalej: skarżący) na decyzję Zarządu Województwa Pomorskiego z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zwrotu środków przyznanych z Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Pomorskiego na lata 2014 - 2020.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji ustalił i przyjął, że w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 października 2020 r. wezwano skarżącego, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do złożenia do akt pełnomocnictwa procesowego oraz podania numeru PESEL skarżącego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wysłano skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę. Zarządzenia powyższe doręczono pełnomocnikowi skarżącego 26 października 2020 r. W zakreślonym terminie wskazane braki skargi nie zostały wykonane co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.).
Na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył zażalenie, wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości (na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a.).
Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez ich niewłaściwe zastosowanie, bowiem strona nie uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz terminowi do uiszczenia wpisu sądowego.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w korespondencji z Sądu znajdowało się kilka pism, tj. pouczenie o treści przepisów dotyczących wnoszenia pism w postaci papierowej, pouczenie o warunkach wnoszenia pism oraz ich doręczania przez Sąd za pomocą środków komunikacji elektrycznej, odpis odpowiedzi na skargę ale brak było pism, z których treści wynikałby obowiązek usunięcia braków skargi. W ocenie pełnomocnika powyższe powoduje, że termin na uzupełninie wskazanych braków nie zaczął biec.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako nieusprawiedliwione podlegało oddaleniu.
W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że bezpodstawne były zarzuty zażalenia oparte na twierdzeniu, że pełnomocnikowi skarżącego nie doręczono wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 października 2020 r. pismem sądowym z 20 października 2020 r., zatytułowanym "WEZWANIE" i zaadresowanym do pełnomocnika skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi przez: a) nadesłanie pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, gdyż wbrew treści skargi nie dołączono ww. pełnomocnictwa; b) podanie numeru PESEL skarżącego.
Wezwanie to znajduje się w aktach sądowych (karta 15), a wysłano je drogą pocztową razem z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpisem odpowiedzi na skargę (karty 12-14 w związku z kartą 17). Znajdujące się w aktach sądowych na karcie 18 "Potwierdzenie odbioru" wskazuje, że przesyłkę zawierającą wymienione pisma - o czym świadczy informacja " dwa pouczenia, odpis odpowiedzi na skargę z pouczeniem, wezwanie do usunięcia braków formalnych z pouczeniem, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego (odpis zarządzenia z dnia 19.10.2020) z pouczeniem" zawarta w polu: "Rodzaj przesyłki" tego dokumentu - doręczono 26 października 2020 r. Potwierdzenie odbioru opatrzono podpisem odbierającego przesyłkę, co na gruncie prawnym równoznaczne było z potwierdzeniem otrzymania korespondencji zawierającej określone przez nadawcę pisma. Na rzeczonym dokumencie nie poczyniono wzmianki o niezgodności zawartości przesyłki z jej opisem w zakresie rodzaju przesyłki.
Ponadto do akt sądowych tej sprawy nie przedłożono jakiegokolwiek pisma wskazującego na niekompletność korespondencji w stosunku do tej wymienionej na podpisanym "Potwierdzeniu odbioru", a stwierdzoną bezpośrednio po zapoznaniu się z nią przez adresata. Strona dopiero w zażaleniu podniosła, że otrzymana przez nią przesyłka "nie zawierała natomiast żadnych pism, z których treści wynikałoby, iż Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia ww. braków oraz uiszczenia wpisu".
W takim stanie faktycznym, motyw skarżącego z zażalenia o brakującym piśmie w przedmiocie wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa oraz numeru PESEL strony skarżącej uznać należało za gołosłowny. W sytuacji, gdy pełnomocnik strony pokwitował odbiór przesyłki sądowej w zakresie doręczenia jej korespondencji obejmującej swoim przedmiotem kilka elementów, tj. wpis, braki, odpis odpowiedzi na skargę, pouczenia, to przy braku przeciwstawnych dowodów na niepełną zawartość listu, nie można było uznać, aby w istocie taki on był w momencie doręczenia.
Pełnomocnik skarżącego nawet w najmniejszym stopniu nie uwiarygodnił swoim zachowaniem istnienia podstaw do twierdzenia o braku pisma, którego odbiór został przecież pokwitowany. Gdyby tak istotnie było jak przedstawiał, to powinien od razu - nawet po pobieżnej lekturze odebranych pism - podjąć kroki celem wyjaśnienia w Sądzie kwestii podnoszonego przez niego braku w skierowanej do niego przesyłce.
Zachowanie tego rodzaju wpływało zatem również na ocenę, że materiał dowodowy sprawy nie dawał dostatecznych podstaw do podważenia ustalenia o doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego korespondencji z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. W realiach tej sprawy doręczenie miało miejsce za pośrednictwem operatora pocztowego. Z kolei brak sprawdzania na bieżąco faktycznej zawartości otrzymanej korespondencji w stosunku do jej zakresu potwierdzanego podpisem upoważnionej osoby ją odbierającej, obciąża kwitującego taki odbiór i nie stanowi wartościowego wytłumaczenia w tym zakresie.
Podsumowując, odrzucenie skargi w tym wypadku przez Sąd pierwszej instancji nie mogło być utożsamione z odebraniem skarżącemu prawa do sądu. To bowiem wyłącznie wadliwa czynność procesowa pełnomocnika strony w zakresie uzupełnienia braków skargi, doprowadziła do niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe odrzucenie skargi przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. było prawidłowe.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.