Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 132/21, w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji uchylającej decyzję w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w pkt 1 umorzył postępowanie; w pkt 2 zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 237 zł.
Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ po otrzymaniu 3 lutego 2021 r. (data wpływu) skargi na ww. postanowienie organu z 4 stycznia 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wydał 3 marca 2021 r. postanowienie uchylające ww. postanowienie z 4 stycznia 2021 r. W konsekwencji takiego działania z obrotu prawnego zostało wyeliminowane zaskarżone do sądu rozstrzygnięcie. Tym samym, w ocenie WSA, odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe, co skutkowało jego umorzeniem stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Jako podstawę prawną postanowienia o kosztach wskazano art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 201 § 1 p.p.s.a., w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tej ustawy, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów. Na zasądzone koszty w wysokości 237 zł złożyły się wpis od skargi – 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym – 120 zł. Na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U.2018 r. poz. 265) stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego w niniejszej sprawie wynosi 480 zł. Niemniej, sąd na podstawie art. 206 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania w całości, obniżając opłatę dla pełnomocnika do kwoty 120 zł. W ocenie sądu, przepis ten znajduje wprost zastosowanie w sprawie zasądzania kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. O odpowiednim stosowaniu art. 206 p.p.s.a. mowa jest tylko w art. 201 § 2 p.p.s.a., który nie dotyczy przedmiotowej sprawy.
Sąd dokonując miarkowania uwzględnił, że niniejsza skarga jest jedną z piętnastu tożsamych treściowo, które wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, sporządzonych według podobnego szablonu, a dotyczących w istocie tego samego problemu, tj. stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto, w wyniku uwzględnienia skargi przez organ, w przedmiotowej sprawie sąd umorzył postępowanie sądowe bez przeprowadzania rozprawy. W związku z tym nakład pracy pełnomocnika, na podstawie złożonej skargi i związany z prowadzeniem niniejszej sprawy Sąd ocenił jako mniejszy niż przeciętnie wymagany w sprawach tego rodzaju, co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w adekwatnej wysokości, tj. 1/4 stawki minimalnej - 120 zł.
Zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2. ww. postanowienia złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w pełnej wysokości, tj. w kwocie 480 zł względnie uchylenie postanowienia w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania:
- 1. art. 206 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i błędne uznanie, że:
- a) zasądzona kwota 120,00 zł (97,56 zł netto po odliczeniu stawki VAT) tytułem kosztów zastępstwa procesowego stanowi odzwierciedlenie stawki rynkowej za prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym i tym samym odpowiednio wynagradza pełnomocnika za podjęte przez niego czynności procesowe;
- b) nakład pracy pełnomocnika procesowego związany z prowadzeniem przez niego sprawy jest mniejszy niż przeciętnie wymagany w sprawach tego rodzaju co stanowi przesłankę uzasadniającą obniżenie stawki zastępstwa procesowego do wysokości 1/4 stawki minimalnej, określonej przepisami szczegółowymi;
- c) nakład pracy pełnomocnika sprowadza się jedynie do sporządzenia skargi, a w zasadzie jej szablonu, na podstawie którego wniesionych zostało 15 pism a postępowanie zakończone zostało bez przeprowadzania rozprawy, w sytuacji gdy pełnomocnik:
- - zobowiązany jest na bieżąco informować swojego mandanta - w tym przypadku skarżącego o przebiegu postępowania, podejmowanych działaniach, możliwych ryzykach związanych z obraniem danego scenariusza prowadzenia sprawy oraz o wynikach prowadzonego postępowania;
- - ponosi odpowiedzialność majątkową, a także dyscyplinarną za prawidłowy przebieg prowadzonego przez siebie postępowania;
- - ponosi koszty stałe związane z prowadzoną przez siebie działalnością także w zakresie dotyczącym prowadzonej sprawy takie jak chociażby koszty sprzętu biurowego, wynagrodzenia pracowników, koszty najmu pomieszczenia biurowego, opłaty za media, ubezpieczenie, składki ZUS;
co w efekcie doprowadziło do przerzucenia ciężaru finansowego prowadzonego postępowania na stronę wygrywającą postępowanie, a ponadto ogranicza prawo Skarżącego do Sądu.
2. art. 201 w § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., poprzez niczym nieuzasadnione pozbawienie Skarżącego należnych mu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia sprawy, tj. pełnej wysokości kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tej ustawy, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów. Zgodnie natomiast z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wyjątek od opisanej zasady uregulowany jest w art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przepis art. 206 p.p.s.a. w przywołanym brzmieniu obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r., został zmieniony przez art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). W nowym stanie prawnym uznanie, że zaistniał uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części nie jest uzależnione od konieczności częściowego uwzględnienia skargi.
Jak wskazuje się w literaturze, w aktualnym brzmieniu tego przepisu możliwość miarkowania, a nawet odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącego od organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w przypadku, o którym mowa w art. 200 p.p.s.a., powiązano, tak jak w postępowaniu kasacyjnym (art. 207 § 2 p.p.s.a.), z pojęciem niedookreślonym, jakie stanowi "uzasadniony przypadek". Pojęcie to daje swobodę sądowi orzekającemu w sprawie, ale jednocześnie wymaga odpowiedniego wyjaśnienia na tle konkretnego stanu faktycznego w uzasadnieniu wyroku.
Jednocześnie utrzymano rozwiązanie z obowiązującej do 15 sierpnia 2015 r. regulacji, że taka sytuacja występuje w szczególności, gdy skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu (zob. M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 206, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, uwaga 4).
Warunkiem prawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji art. 206 p.p.s.a. jest wskazanie, dlaczego Sąd uznał, że zachodzi przypadek uzasadniający zasądzenie jedynie części kosztów. Intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w przypadku uwzględnienia jej skargi, jednakże w razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11).
Wbrew wywodom zawartym w zażaleniu Sąd I instancji odstępując od zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w części nie naruszył art. 206 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że w sprawie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem w rozumieniu art. 206 p.p.s.a.
Z oceną przyjętą przez Sąd I instancji – dopuszczającą dostosowanie wynagrodzenia pełnomocnika do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy – należy się zgodzić. Pogląd ten znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 544/16, z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 668/16), wskazującym, że wielość analogicznych spraw, prowadzonych przez tego samego pełnomocnika daje podstawę do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 206 p.p.s.a.
Zatem Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż w niniejszej sprawie miał miejsce uzasadniony przypadek umożliwiający odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części. Tożsamy przedmiot spraw może być uzasadnionym powodem odstąpienia od zasądzenia pełnego zwrotu kosztów postępowania w części dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika.
Uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego była okoliczność wniesienia skarg w piętnastu tożsamych sprawach, co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy - na co wskazują takie same, co do treści skargi oraz kontrolowane decyzje.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się z natomiast do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie Sądu I instancji.