Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r., w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego, pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W motywach postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący pismem z dnia 17 listopada 2014 r. wniósł o przyznanie mu adwokata z urzędu.
Wezwaniem z dnia 21 listopada 2014 r. Sąd zobowiązał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzy PPF w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Do wezwania dołączono formularz PPF. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 26 listopada 2014 r.
W dni 5 grudnia 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego stanowiące odpowiedź na wezwanie, w którym to skarżący wskazał, że załączył wniosek wypełniony na formularzy PPF. Jak ustalił Sąd, pismo to wpłynęło bez załącznika, co potwierdzała prezentata Sądu.
W takim stanie sprawy, Sąd I instancji wskazując na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że skarżący pomimo upływu terminu na wykonanie wezwania nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy wobec czego należało go pozostawić bez rozpoznania.
M. P. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji, podnosząc, że już kilkakrotnie składał wniosek o przyznanie prawa pomocy i niezrozumiałym jest stanowisko Sądu, że takiego wniosku nie złożył.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustanowionego wzoru – PPF. Natomiast zgodnie z art. 257 wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak zatem wynika z treści przywołanych przepisów zasadą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest, że strona domagająca się udzielenia jej prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie, tj. całkowitym czy częściowym, zobowiązana jest do złożenia wniosku w tym przedmiocie na urzędowym formularzu. Złożenie takiego wniosku w innej formie skutkować będzie, jak w niniejszej sprawie wezwaniem do uzupełnienia jego braków przez złożenie go w przewidzianej przepisami prawa formie w terminie zakreślonym w wezwaniu.
Bezsprzecznym jest, że skarżący występując o udzielenie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata, nie spełnił wymogu określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. W związku z tym wezwany został do uzupełnienia braku formalnego wniosku właśnie poprzez jego złożenie na formularzu PPF, który wraz z wezwaniem został stronie doręczony.
Bezsprzecznym jest również, że skarżący w zakreślonym siedmiodniowym terminie podjął próbę uzupełnienia opisanego braku formalnego wniosku, jednakże do pisma informującego o przedłożeniu wypełnionego i podpisanego formularza PPF samego wniosku nie załączył. Zauważyć należy, że skarżący nie złożył rzeczonego formularza również w związku z wniesionym sprzeciwem od postanowienia referendarza z dnia 8 grudnia 2014 r. pozostawiającego jego wniosek w przedmiocie prawa pomocy bez rozpoznania.
W takim stanie faktycznym sprawy, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 257 p.p.s.a. obligujący go do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji jego niezłożenia na urzędowym formularzu bez rozpoznania, albowiem w istocie skarżący pomimo wezwania uchybił obowiązkowi jaki nakłada na wnioskodawcę art. 252 § 2 p.p.s.a.
Niezasadnym jest stanowisko skarżącego wyrażone w zażaleniu, negujące twierdzenie Sądu I instancji o niezłożeniu przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy wobec okoliczności, że wniosek taki skarżący składał kilkakrotnie. Analiza akt sprawy wskazuje w sposób jednoznaczny, że w tej sprawie skarżący tylko raz, pismem z dnia 13 listopada 2014 r., złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, który to wniosek zainicjował opisane postępowanie wpadkowe, a efektem, którego było zaskarżone postanowienie Sądu I instancji z dnia 7 stycznia 2015 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.