Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 182/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., w sprawie ze skargi J.K. i R.K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że dla należytego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji koniecznym jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że strona winna wskazać na konkretne zdarzenia czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Lakoniczne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, odnoszące się do hipotetycznie mogących zaistnieć sytuacji nie mogły być w ocenie Sądu I instancji podstawą wstrzymania zaskarżonego postanowienia.
Sąd stwierdził, że wykonanie decyzji (postanowienia) nakładających zobowiązanie finansowe zawsze powoduje określone konsekwencje dla stron, jednakże nie zawsze musi się to wiązać z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody.
Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:
- - art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, rozumieniu tych przesłanek w sposób, który powoduje, że przyznanie ochrony tymczasowej jest zupełnie dowolne i opiera się na kryteriach pozaustawowych;
- - art. 160, art. 163, art. 166, art. 141 § 4 oraz art. 106 § 4 p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uzasadnieniu postanowienia w ten sposób, który powoduje, że zastosowane rozumowanie Sądu jest nieweryfikowalne, nie odpowiada realiom sprawy, ocena stanu sprawy przeczy zasadom logiki i doświadczenia życiowego, pominięto również część okoliczności oraz ich skutki.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że w przypadku gdyby decyzja nakazująca zapłatę podatku akcyzowego od spornego pojazdu w wysokości 8841 zł byłaby wymagalna, zrodziłoby to niebezpieczeństwo znacznej szkody i spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Przesłanek tych skarżący dopatrują się w braku możliwości prowadzenia normalnej działalności – płacenia rachunków, zaciągania zobowiązań, inwestowania, wykonywania świadczeń na rzecz klientów. Poprzez konieczność zaprzestania lub ograniczenia działalności gastronomicznej skarżący utraciliby renomę wśród klientów. W ocenie skarżących Sąd nie dostosował rozważań do realiów zawisłej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy zauważyć, ze przedmiotem zaskarżonego postanowienia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie ustalenia kosztów postępowania – nałożonych na skarżących - w wysokości 300 zł. W takiej sytuacji bezzasadne jest zdaniem NSA, podnoszenie, że konieczność uiszczenia głównego zobowiązania podatkowego spowoduje zaistnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. - trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że lakoniczne twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, odnoszące się do hipotetycznie mogących zaistnieć sytuacji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu. Skarżący nie przedstawili jak zapłata wymaganej zaskarżonym postanowieniem kwoty 300 zł, wpłynie na możliwość kontynuowania przez nich działalności gospodarczej. Twierdzenia o tym, że spowoduje to utratę płynności prowadzonego przez nich przedsiębiorstwa, może doprowadzić do jego likwidacji lub drastycznego ograniczenia działalności nie zostało potwierdzone żadnymi dowodami. Takim dowodem świadczącym o słabej sytuacji finansowej skarżących jest załączony do zażalenia wydruk ze strony internetowej z umieszczoną informacją teleadresową oraz średnią ceną obiadu w prowadzonym przez skarżących barze gastronomicznym. Wobec tego tak postawione okoliczności faktyczne nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W takim stanie sprawy nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty wskazane w zażaleniu. Wbrew twierdzeniom strony Sąd odniósł się do okoliczności przedstawionych przez skarżących we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jednakże wobec przytoczenia jedynie hipotetycznie mogących mieć miejsce zajść zdarzeń bez poparcia ich jakimikolwiek dowodami, jak wyżej zostało już to podniesione, Sąd zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Trzeba również podzielić stanowisko WSA we W., w którym stwierdził, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodząca określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.