Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1570/18 odrzucił zażalenie D. B. na postanowienie tego Sądu z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie ze skargi D. B. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Referendarza sądowego z dnia 6 marca 2019 r. o odmowie przyznania D. B. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł skarżący D. B. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Od wydanego w tym trybie postanowienia Sądu zażalenie nie przysługuje. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie.
W związku z tym zaskarżenie przez stronę postanowienia z 16 kwietnia 2019 r. utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy skutkowało odrzuceniem wniesionego zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Na tę ocenę nie miało wpływu błędne pouczenie przez Sąd I instancji o prawie do złożenia zażalenia.
D. B. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie.
Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący uzupełnił zażalenie i wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 28 maja 2019 r. Wniósł również o ewentualne przywrócenie terminu na wniesienie opłaty od skargi ponieważ skarżący trwał w błędnym przekonaniu, że w sprawie ww. wpisu toczy się jeszcze postępowanie odwoławcze wskutek wniesienia zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. według stanu prawnego na dzień 15 sierpnia 2015 r. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2).
Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od postanowienia referendarza sądowego jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei, wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W związku z tym zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w całości lub w części będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia.
W związku z tym, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), zażalenie skarżącego w tej sprawie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Z wymienionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie