Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 233/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wniosek E. sp. z o.o. w R. (dalej: skarżąca, Spółka) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność Starosty Rzeszowskiego w przedmiocie odmowy zawarcia umowy ze skarżącą na dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń jej pracowników oraz składek na ubezpieczenie społeczne.
W uzasadnieniu WSA wskazał, że skarżąca zwróciła się do Starosty Rzeszowskiego - Powiatowego Urzędu Pracy w Rzeszowie o udzielenie jej na podstawie art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: ustawa COVID) dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz składek na ubezpieczenie społeczne, począwszy od maja 2021 r.
O odmowie zakwalifikowania skarżącej do podpisania umowy o dofinansowanie, została ona powiadomiona pismem z 30 czerwca 2021 r. Skarżąca, wnioskiem z 1 września 2021 r., wystąpiła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Pismem z 6 października 2021 r. organ poinformował skarżącą o zakończeniu, z dniem 30 czerwca 2021 r., udzielania wsparcia, o którym mowa w art. 15zzb-15zze oraz art. 15 zze2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Następnie zaś, pismem z 21 grudnia 2021 r., Powiatowy Urząd Pracy w Rzeszowie poinformował skarżącą, że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko o odmowie przyznania jej dofinansowania.
16 marca 2022 r. Spółka wniosła skargę na czynność w postaci odmowy zakwalifikowania jej do zawarcia umowy o udzielenie dofinansowania. W tym dniu w placówce operatora pocztowego nadała przesyłkę na adres organu, zawierającą skargę, datowaną na 14 marca 2022 r. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżąca podkreśliła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Stwierdziła bowiem, że aż do 1 marca 2022 r. (kiedy to zaznajomiła się z najnowszym orzecznictwem NSA) pozostawała w niesłusznym przekonaniu, że nie przysługuje jej skarga na czynność, w postaci odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy o dofinansowanie, o której mowa w art. 15 zzb ust. 1 ustawy COVID, takie bowiem było pierwotne stanowisko sądów administracyjnych, a o jego zmianie dowiedziała się właśnie 1 marca 2022 r., po zaznajomieniu się z wyrokami i postanowieniami NSA.
Odrzucając wniosek Spółki WSA wskazał, że przed merytorycznym rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu Sąd zobligowany jest najpierw ocenić jego dopuszczalność, także pod kątem terminowości jego złożenia. Sąd I instancji podniósł, że w myśl art. 87 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżąca tymczasem nie dochowała przedmiotowego terminu, gdyż o przyczynie uchybienia terminu, co sama zaznaczyła, dowiedziała się 1 marca 2022 r., a wniosek złożyła dopiero 16 marca 2022 r.
Na postanowienie WSA z 8 kwietnia 2022 r. Spółka wniosła zażalenie, w którym wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku Spółki o przywrócenie terminu oraz o uwzględnienie niniejszego zażalenia przez Sąd I instancji ze względu na oczywistą zasadność zażalenia.
Skarżąca w uzasadnieniu zażalenia podniosła, że datę 1 marca 2022 r. jako datę powzięcia wiadomości o możliwości złożenia skargi podała we wniosku omyłkowo, natomiast faktycznie dowiedziała się o możliwości wniesienia skargi w dniu 10 marca 2022 r. Ponadto w skardze zawarto wniosek o uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej i rozpoznanie skargi zgodnie z art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. Skarżąca wskazała także, że w pismach, w których organ odmawiał przyznania dofinansowania, nie było pouczenia o możliwości złożenia skargi. Ponadto Spółka składała wnioski do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na naruszenie prawa przez organ, jednak organ nie uznał tych wniosków jako skarg na działanie organu i nie przekazał ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a powinien to zrobić, mimo braku nazwania pism skargą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu w myśl art. 87 § 1 p.p.s.a wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zawarła w skardze, nadanej 16 marca 2022 r., przy czym o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność organu – jak sama wskazała w treści skargi – dowiedziała się 1 marca 2022 r. Zgodnie zatem z art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a. Sąd I instancji odrzucił wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako spóźniony.
Dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie może mieć znaczenia podnoszona dopiero na etapie postępowania zażaleniowego okoliczność, że skarżąca w rzeczywistości dowiedziała się o możliwości wniesienia skargi w dniu 10 marca 2022 r., natomiast datę 1 marca 2022 r. podała we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi omyłkowo.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.