Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 lutego 2023 r., sygn. akt V SPP/Wa 15/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Spółdzielni P. w J. (dalej skarżąca, strona) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2022 r. sygn. akt V SPP/Wa 15/22 w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego z 10 maja 2022 r. sygn. akt V SPP/Wa 15/22 w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego z 12 listopada 2020 r. sygn. akt V SPP/Wa 211/20.
W uzasadnieniu postanowienia z 1 lutego 2023 r. wskazano, że doręczając stronie postanowienie z 3 listopada 2022 r., Sąd w pouczeniu zawarł informację, że orzeczenie to jest ostateczne i nie służy od niego środek zaskarżenia.
Pomimo prawidłowego pouczenia skarżąca na postanowienie z 3 listopada 2022 r. wniosła zażalenie, które WSA odrzucił na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 1 oraz art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) jako niedopuszczalne.
W zażaleniu na postanowienie z 1 lutego 2023 r. skarżąca, zaskarżając to orzeczenie w całości, wniosła o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznanie wniesionego zażalenia. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że postanowienie jest w całości bezzasadne i jest przejawem szkodliwego, nadmiernego formalizmu Sądu I instancji, który odmawia rozpoznania merytorycznego sprawy jednocześnie całkowicie niejasno wyjaśniając stan w sprawy, w sposób niezrozumiały dla skarżącej, tym samym blokując zagwarantowane jej przez przepisy na czele z Konstytucją prawo do poddania rozpoznania dotyczącej jej sprawy przez Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W powyższych sprawach, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Tym samym sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 w związku z 197 § 2 p.p.s.a.).
W sprawie, jak słusznie wskazał WSA, skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 3 listopada 2022 r., które nie podlegało zaskarżeniu żadnym środkiem odwoławczym, o czym skarżąca została poinformowana pismem z 8 listopada 2022 r. (k. 33 akt sądowych; zwrotne potwierdzenie odbioru pisma – k. 38 akt). Zażalenie to podlegało odrzuceniu, ponieważ postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzeń albo postanowień w przedmiocie prawa pomocy wydawanych przez referendarzy sądowych nie zostały przez ustawodawcę zaliczone do postanowień, na które przysługuje zażalenie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.